Granice słyszalności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powierzchnia słyszalności

Granice słyszalności – skrajne (górna i dolna) częstotliwości fal dźwiękowych oraz dolna i górna wartość poziomu ciśnienia akustycznego dźwięków, które są słyszalne przez ucho ludzkie.

Granice słyszalności są pojęciem umownym i zostały uśrednione (były wielokrotnie wyznaczane empirycznie przez różnych badaczy). Granice słyszalności na diagramie częstotliwość-poziom ciśnienia akustycznego wytyczają pewną powierzchnię zwaną powierzchnią słyszalności.

Dolna granica słyszalności[edytuj | edytuj kod]

Dolna granica słyszalności (również próg słyszalności, próg absolutny, próg detekcji sygnału) jest określona przez poziom ciśnienia akustycznego, przy którym ucho zaczyna odbierać wrażenia dźwiękowe. Poziom ten zależy od częstotliwości. Na przykład, aby usłyszeć ton o częstotliwości 100 Hz, poziom ciśnienia akustycznego musi być o 35 dB wyższy niż dla tonu 1 kHz[1].

Statystycznie ucho jest najbardziej czułe dla tonu o częstotliwości ok. 4 kHz[1]. Dla tonu o częstotliwości 1 kHz definiuje się nominalną wartość odniesienia ciśnienia akustycznego. Jest ona określona na poziomie 20 µPa, co odpowiada natężeniu dźwięku 10−12 W/m2[2]

Odbiór dźwięków (w tym również jego słyszalność) jest subiektywny i zależy od wieku, płci oraz innych cech osobniczych.

Górna granica słyszalności[edytuj | edytuj kod]

Górna granica słyszalności jest określona przez poziom ciśnienia akustycznego, przy którym sygnał dźwiękowy powoduje ból.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stanisław Chrząszcz: Jak słyszymy?. www.audioton.republika.pl (zarchiwizowane w web.archive.org). [dostęp 28 stycznia 2010].
  2. Wybrane parametry dźwięku. sound.eti.pg.gda.pl. [dostęp 19 sierpnia 2010].