Granik wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granik wielki
Epinephelus marginatus[1]
(Lowe, 1834)
Granik wielki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd okoniowce
Rodzina strzępielowate
Podrodzina Epinephelinae
Rodzaj Epinephelus
Gatunek granik wielki
Synonimy
  • Epinephelus brachysoma Cope, 1871
  • Epinephelus guaza (Jordan & Evermann, 1896)
  • Epinephelus gvaza Linnaeus, 1758
  • Holocentrus merou Lacepède 1802
  • Serranus aspersus Jenyns, 1840
  • Serranus fimbriatus Lowe, 1838
  • Serranus marginatus Lowe, 1834
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Granik wielki[3] (Epinephelus marginatus) – gatunek ryby z rodziny strzępielowatych (Serranidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Atlantyk, we wschodniej części od Zatoki Biskajskiej do południowej Afryki, także Morze Śródziemne, w części zachodniej od Gujany do Brazylii.

Żyje przy brzegach klifowych nad dnem skalistymi z licznymi szczelinami i pieczarami na głębokości od 8 do 200 m. Żyje samotnie w granicach wyraźnie zaznaczonego terytorium z dużą ilością kryjówek, zazwyczaj przebywa w pobliżu kryjówki lub w jej wnętrzu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Dorasta maksymalnie do 1,40 m długości. Ciało podłużnie owalne, bocznie spłaszczone. Pokryte drobnymi grzebykowatymi łuskami. Pokrywa skrzelowa z 3 krótkimi kolcami. Otwór gębowy szeroki z wysuwalnymi szczękami. Uzębienie w postaci długich, spiczastych zębów, mogących się odchylać do tyłu dzięki stawowemu połączeniu u podstawy. Płetwa grzbietowa długa, najpierw podparta 11 twardymi promieniami a później 13 – 16 miękkimi promieniami, wcięta w miejscu gdzie kończą się promienie twarde. Płetwa odbytowa podparta 3 twardymi i 8 – 9 miękkimi promieniami. Płetwa piersiowa podparta 1 twardym i 5 miękkimi promieniami. Płetwa ogonowa zaokrąglona.

Ubarwienie: grzbiet zielonkawobrązowy, boki jaśniejsze, brzuch żółtawy. Na głowie żółtozielone marmurkowanie rozmieszczone promieniście wokół oczy. Na bokach prążki przechodzące w smugi. Płetwy obwiedzione, grzbietowa obwódką koloru pomarańczowego, pozostałe obwódką jasnoniebieską.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Odżywia się skorupiakami, mięczakami i rybami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa się w miesiącach letnich. Ikra unosi się swobodnie w wodzie.

Przypisy

  1. Epinephelus marginatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Epinephelus marginatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Fritz Terofal, Claus Militz, Ryby morskie, Warszawa : "Świat Książki", 1996, ISBN 83-7129-306-2 (występuje pod synonimiczną nazwą łacińską Epinephelus guaza)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-306-2.
  • Epinephelus marginatus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 24 czerwca 2010]