Grawitacyjna całka działania
| Ten artykuł od 2011-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Równania ogólnej teorii względności są konsekwencją minimum funkcjonału (całka działania) ze względu na metrykę czasoprzestrzeni
. Funkcjonał ten ma postać
![S[g_{\mu \nu}]=\int d^4x e L](http://upload.wikimedia.org/math/5/1/a/51ace5e27481f901ed09c1c90a914eef.png)
gdzie e związane jest z przejściem do krzywoliniowego układu współrzędnych
![e=\det[e^a_{\mu}]=(-\det[g_{\mu\nu}])^{\frac{1}{2}},](http://upload.wikimedia.org/math/8/0/2/8020c4ef6527c68404201de0cb65a633.png)
L jest funkcją Lagrange'a, składającą się z dwóch części - grawitacyjnej - opisującej geometrię czasoprzestrzeni i funkcji Lagrange'a materii (wszystko co nie jest grawitacją)

Funkcja Lagrange'a grawitacji powinna zależeć jedynie od niezmienników opisujących geometrię czasoprzestrzeni. Takim niezmiennikiem jest skalar krzywizny R. Teoria Einsteina odpowiada najprostszej liniowej realizacji:

Stałe
i
są stałymi teorii. Stałą
definiuje się tak, by nastąpiła zgodność z teorią grawitacji Newtona.
jest stałą kosmologiczną.
Wariacja całki działania
względem tensora metrycznego (
) daje równania Einsteina
definiując tensor energii-pędu.


