Greco bianco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Winorośl 'Greco Bianco'
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd winoroślowce
Rodzina winoroślowate
Rodzaj winorośl
Gatunek winorośl właściwa
Kultywar 'Greco Bianco'
Nazwa systematyczna
Vitis vinifera L. 'Greco Bianco'
Winnica na terenie apelacji Greco di Tufo DOCG
Butelka wina greco di tufo

Greco bianco, Greco Bianco[a], greco – biały szczep winorośli, uprawiany w południowych Włoszech.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Szczep greco przypuszczalnie sprowadzili do Włoch Grecy, co znalazło swoje odbicie w nazwie[2][3][4]. Winnice obsadzone greco koncentrują się w Kampanii, a w mniejszym stopniu w Kalabrii[5][3][6]. Pojedyncze uprawy o eksperymetalnym charakterze prowadzi się także w regionie Molise[7].

Wina[edytuj | edytuj kod]

Szczep daje wina wonne, o słomkowozłotym kolorze[3][8]. Według Suppa i Mausa najlepsze wina z odmiany greco bianco powstają w okolicy miasta Tufo w Kampanii[4]. Wytrawne wina apelacji Greco di Tufo DOCG cechują się aromatem owoców cytrusowych i migdałów[4][5]. Wytwarza się tam także wersję musującą, produkowaną metodą szampańską[8][5]. Jednym z wariantów wina taburno jest jednoodmianowe taburno greco.

W Kalabrii, na terenie gmin Bianco i Casignana powstaje greco di bianco, gęste deserowe wino klasy DOC z podsuszanych winogron (passito)[9][5][10], opisywane jako "najlepsze kalabryjskie wino deserowe"[11]. Greco di bianco rzadko jest eksportowane poza granice Włoch[10]. Także z Kalabrii pochodzi białe cirò, które musi zawierać przynajmniej 90% winogron greco bianco.

Odmiana pojawia się również w innych winach z południowych Włoch[3].

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

Badania przeprowadzone w 2005 ujawniły, że szczepy greco di tufo i aspirinio są tożsame[12]. Odmiany nie należy mylić z popularnym w Umbrii grechetto[6]. Najczęściej używanymi nazwami są greco, greco bianco albo greco di tufo. Inne synonimy to: gieco, greco del vesuvio, greco della torre, greco di napoli, grecula grieco[13] oraz synonimy dla aspirinio: aspirinia di aversa, aprino greco, lacrima, olivese, ragusano, uva asprina, uva asprinia[14].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. W wersji bez apostrofów nazwy szczepów winorośli piszemy w języku polskim małymi literami – (poradnia.pwn.pl). Polska literatura dotycząca winiarstwa również stosuje się do tej konwencji, za to w źródłach dotyczących ogólnie ogrodnictwa i sadownictwa stosuje się jednak pisownię każdego członu nazwy wielką literą. W publikacjach botanicznych zgodnie z art. 28 Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Botanicznej oraz Kodem Nomenklatury Roślin Ozdobnych nazwy odmian uprawnych ujmuje się w pojedynczy cudzysłów i zapisuje czcionką prostą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2012-08-23].
  2. Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 184. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 46. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  4. 4,0 4,1 4,2 Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 436. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 296. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  6. 6,0 6,1 Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 431. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  7. Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 433. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  8. 8,0 8,1 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 753. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  9. Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 828. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  10. 10,0 10,1 Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1999, s. 92. ISBN 184380853. (ang.)
  11. Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 438. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  12. L. Costantini, A. Monaco, J.F. Vouillamoz, M. Forlani i inni. Genetic relationships among local Vitis vinifera cultivars from Campania (Italy). „Vitis”. 44 (1), s. 25-34, 2005 (ang.). 
  13. Greco bianco di Tufo w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 22 sierpnia 2013].
  14. Aspirinio bianco w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 22 sierpnia 2013].