Greg Rusedski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Greg Rusedski
Greg Rusedski
Państwo  Wielka Brytania
Miejsce zamieszkania Londyn
Data i miejsce urodzenia 6 września 1973
Montreal
Wzrost 193 cm
Masa ciała 91 kg
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery kwiecień 2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 15
Najwyżej w rankingu 4 (6 października 1997)
Australian Open 4R (2001)
Roland Garros 4R (1999)
Wimbledon QF (1997)
US Open F (1997)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 63 (19 czerwca 1995)
Australian Open 2R (1995)
Roland Garros 1R (2006)
Wimbledon 2R (1994)
US Open 2R (1994)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gregory Rusedski (ur. 6 września 1973 w Montrealu) – brytyjski tenisista pochodzenia kanadyjskiego, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Jego matka jest Angielką, a ojciec, urodzony w Niemczech, jest pochodzenia polsko-ukraińskiego.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W gronie juniorów Rusedski wygrał dwa wielkoszlemowe turnieje w konkurencji gry podwójnej chłopców. Pierwszy tytuł wywalczył w parze z Sébastienem Leblancem w 1990 roku podczas US Open, a drugie zwycięstwo odniósł w 1991 roku na Wimbledonie, wspólnie z Karimem al-Alamim.

Jako zawodowy tenisista startował od 1991 roku, do kwietnia 2007 roku.

W grze pojedynczej Rusedski triumfował w 15 turniejach rangi ATP World Tour oraz doszedł do 12 finałów. Jednym ze zwycięstw Brytyjczyka jest mistrzostwo w 1999 roku w pucharze wielkiego szlema. Była to ostatnia edycja imprezy, a w finale pokonał Tommy'ego Haasa. Wśród finałów do jakich Rusedski awansował jest finał w 1997 roku na US Open, gdzie poniósł w spotkaniu o tytuł porażkę z Patrickiem Rafterem.

W grze podwójnej Rusedski został zwycięzcą trzech zawodów z cyklu ATP World Tour, a także był uczestnikiem dwóch finałów.

W latach 1995–2007 reprezentował Wielką Brytanię w Pucharze Davisa rozgrywając łącznie 43 meczów, z których w 30 zwyciężył.

W 1996 i 2000 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich, startując wyłącznie w grze pojedynczej. W Atlancie doszedł do III rundy pokonany przez Sergiego Bruguerę, a w Sydney odpadł w I rundzie z Arnaudem Clémentem.

W rankingu gry pojedynczej Rusedski najwyżej był na 4. miejscu (6 października 1997), a w klasyfikacji gry podwójnej na 63. pozycji (19 czerwca 1995).

Przez jakiś czas dzierżył rekord najszybszego serwisu (239,7 km/h), ale wynik ten został poprawiony przez Andy'ego Roddicka.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (15–12)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 11 lipca 1993 Newport Trawiasta Argentyna Javier Frana 7:5, 6:7(7), 7:6(5)
Finalista 1. 24 października 1993 Pekin Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 6:7(5), 7:6(6), 4:6
Zwycięzca 2. 30 kwietnia 1995 Seul Twarda Niemcy Lars Rehmann 6:4, 3:1 krecz
Finalista 2. 21 maja 1995 Coral Springs Ceglana Australia Todd Woodbridge 4:6, 2:6
Zwycięzca 3. 13 października 1996 Pekin Dywanowa (hala) Czechy Martin Damm 7:6(5), 6:4
Finalista 3. 2 lutego 1997 Zagrzeb Dywanowa (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 6:7(4), 6:4, 6:7(6)
Finalista 4. 15 lutego 1997 San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:3, 0:5 krecz
Zwycięzca 4. 22 czerwca 1997 Nottingham Trawiasta Słowacja Karol Kučera 6:4, 7:5
Finalista 5. 7 września 1997 US Open, Nowy Jork Twarda Australia Patrick Rafter 3:6, 2:6, 6:4, 5:7
Zwycięzca 5. 5 października 1997 Bazylea Dywanowa (hala) Australia Mark Philippoussis 6:3, 7:6(6), 7:6(3)
Finalista 6. 12 października 1997 Wiedeń Dywanowa (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 6:3, 7:6(4), 6:7(4), 2:6, 3:6
Finalista 7. 8 lutego 1998 Split Dywanowa (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 6:7(3), 6:7(5)
Zwycięzca 6. 22 lutego 1998 Antwerpia Twarda Szwajcaria Marc Rosset 7:6(3), 3:6, 6:1, 6:4
Finalista 8. 15 marca 1998 Indian Wells Twarda Chile Marcelo Ríos 3:6, 7:6(15), 6:7(4), 4:6
Finalista 9. 4 października 1998 Tuluza Twarda (hala) Holandia Jan Siemerink 4:6, 4:6
Zwycięzca 7. 8 listopada 1998 Paryż Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:4, 7:6(4), 6:3
Finalista 10. 28 lutego 1999 Londyn Dywanowa (hala) Holandia Richard Krajicek 6:7(6), 7:6(5), 5:7
Finalista 11. 29 sierpnia 1999 Boston Twarda Rosja Marat Safin 4:6, 6:7(11)
Zwycięzca 8. 3 października 1999 Puchar Wielkiego Szlema Twarda (hala) Niemcy Tommy Haas 6:3, 6:4, 6:7(5), 7:6(5)
Zwycięzca 9. 17 października 1999 Wiedeń Twarda (hala) Niemcy Nicolas Kiefer 6:7(5), 2:6, 6:3, 7:5, 6:4
Zwycięzca 10. 4 marca 2001 San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:3, 6:4
Zwycięzca 11. 13 stycznia 2002 Auckland Twarda Francja Jérôme Golmard 6:7(0), 6:4, 7:5
Zwycięzca 12. 18 sierpnia 2002 Indianapolis Twarda Hiszpania Félix Mantilla 6:7(6), 6:4, 6:4
Zwycięzca 13. 22 czerwca 2003 Nottingham Trawiasta Stany Zjednoczone Mardy Fish 6:3, 6:2
Zwycięzca 14. 11 lipca 2004 Newport Trawiasta Niemcy Alexander Popp 7:6(5), 7:6(2)
Finalista 12. 17 października 2004 Moskwa Dywanowa (hala) Rosja Nikołaj Dawydienko 6:3, 3:6, 5:7
Zwycięzca 15. 10 lipca 2005 Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Vince Spadea 7:6(3), 2:6, 6:4

Gra podwójna (3–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 10 lipca 1994 Newport Trawiasta Austria Alex Antonitsch Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Stany Zjednoczone David Wheaton
6:4, 3:6, 6:4
Finalista 1. 23 października 1994 Wiedeń Dywanowa (hala) Austria Alex Antonitsch Stany Zjednoczone Mike Bauer
Czechy David Rikl
6:7, 4:6
Finalista 2. 12 marca 1995 Kopenhaga Dywanowa (hala) Francja Guillaume Raoux Stany Zjednoczone Mark Keil
Szwecja Peter Nyborg
7:6, 4:6, 6:7
Zwycięzca 2. 15 września 1996 Bournemouth Ceglana Niemcy Marc-Kevin Goellner Francja Rodolphe Gilbert
Portugalia Nuno Marques
6:3, 7:6
Zwycięzca 3. 28 lutego 1999 Londyn Dywanowa (hala) Wielka Brytania Tim Henman Zimbabwe Byron Black
Republika Południowej Afryki Wayne Ferreira
6:3, 7:6(6)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]