Gregory Jarvis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gregory Jarvis
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1944
Detroit
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1986
zginął nad Przylądkiem Canaveral w katastrofie promu Challenger
Narodowość amerykańska
Funkcja specjalista misji
Misje STS-51-L
Emblematy załóg STS-51-L
Stopień US Air Force O3 shoulderboard rotated.svg kapitan United States Air Force
Inny zawód inżynier elektryk
Odznaczenia
Congressional Space Medal of Honor (Stany Zjednoczone)
Załoga Challengera podczas ćwiczeń awaryjnego opuszczania promu. Od lewej: Ronald McNair, Gregory Jarvis, Judy Resnik, Christa McAuliffe i Ellison Onizuka

Gregory Bruce Jarvis (ur. 24 sierpnia 1944 w Detroit, zginął 28 stycznia 1986 nad półwyspem florydzkim) – amerykański astronauta, magister inżynier elektryk. Poniósł śmierć na pokładzie wahadłowca Challenger, który eksplodował 73 sekundy po starcie z Przylądka Canaveral.

Wykształcenie, służba wojskowa i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1962 – ukończył Mohawk Central High School w miejscowości Mohawk w stanie Nowy Jork.
  • 1967 – uzyskał dyplom inżyniera elektryka na Uniwersytecie w Buffalo (University at Buffalo, The State University of New York), a następnie rozpoczął pracę w koncernie zbrojeniowym Raytheon, w miejscowości Bedford w stanie Massachusetts. Zajmował się projektowaniem obwodów elektrycznych do pocisku typu ziemia-powietrze w ramach programu SAM-D.
  • 1969 – po uzyskaniu magisterium w dziedzinie elektrotechniki na bostońskim Northeastern University odszedł z firmy Raytheon i wstąpił do US Air Force. Otrzymał przydział do biura programu satelitów komunikacyjnych w Centrum Systemów Kosmicznych i Rakietowych (Space and Missile Systems Center) z siedzibą w El Segundo w Kalifornii. Pracował m.in. nad projektem i wdrożeniem wojskowego satelitarnego systemu telekomunikacyjnego – FLTSATCOM.
  • 1973 – odszedł z wojska w stopniu kapitana. Następnie podjął pracę w Hughes Aircraft Company, obejmując w zespole komunikacji kosmicznej stanowisko inżyniera podsystemów komunikacyjnych dla satelitów telekomunikacyjnych Marisat.
  • 1975 – kierował testami oraz montażem satelity telekomunikacyjnego Marisat F-3.
  • 1976 – po wyniesieniu satelity na orbitę przeszedł do Systems Applications Laboratory, gdzie zajmował się systemami łączności (UHF, SHF) amerykańskich dla sił strategicznych.
  • 1978–1984 – pracował w Advanced Program Laboratory nad koncepcją i wersją wstępną programu Syncom IV/Leasat, którego celem była budowa serii geosynchronicznych satelitów telekomunikacyjnych. Następnie w wydziałach konstrukcyjnych zajmował się szczegółowymi zagadnieniami technicznymi z zakresu podsystemów i infrastruktury satelity, kierował montażem i testami satelitów Leasat F-1, F-2 i F-3 oraz ich gniazd mocujących, mających zapewnić bezpieczny transport orbiterów w ładowni wahadłowca. Po wyekspediowaniu F-1 w 1983 do Centrum Kosmicznego na Przylądku Canaveral powrócił do Systems Applications Laboratory. Pracował w nim do lipca 1984, kiedy to został wybrany przez Hughes Aircraft Company do zaakceptowanej przez NASA grupy kandydatów na astronautę-specjalistę ładunku wahadłowca.

Praca w NASA[edytuj | edytuj kod]

  • 1984–1985 – pod odbyciu rocznego szkolenia uzyskał kwalifikacje specjalisty misji. Następnie został skierowany do pracy w Biurze Astronautów NASA. Pierwotnie miał polecieć w kosmos w marcu 1985 w ramach misji STS-51-D, później przeniesiono go do ekipy lipcowej wyprawy STS-51-G. Ostatecznie jednak został przydzielony do załogi promu Challenger, który w styczniu 1986 miał wystartować z misją STS-51-L.
  • 28 stycznia 1986 – 73 sekundy po starcie z Przylądka Canaveral wahadłowiec Challenger – znajdujący się w fazie wznoszenia – eksplodował na pułapie 14,6 km. Wraz z Jarvisem w katastrofie śmierć poniosło sześcioro pozostałych członków załogi: Francis Scobee, Michael John Smith, Judith Resnik, Ronald McNair, Ellison Onizuka i Christa McAuliffe.

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Informacje uzupełniające[edytuj | edytuj kod]

  • Był żonaty.
  • W wolnym czasie biegał na nartach, uprawiał turystykę pieszą, spływy pontonowe na rzekach górskich oraz grał w racquetball.
  • Był muzykiem-amatorem. Grał na gitarze akustycznej.
  • Jego prochy zostały rozrzucone nad Oceanem Spokojnym[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Find a Grave (ang.) [dostęp 2013-09-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]