Gregory Bruce Jarvis (ur. 24 sierpnia 1944 w Detroit, stan Michigan, zm. 28 stycznia 1986 nad Przylądkiem Canaveral na Florydzie) – inżynier, amerykański astronauta.
Edukacja i doświadczenie zawodowe [edytuj]
Załoga misji STS-51L. Od lewej: Sharon "Christa" McAuliffe, Gregory Jarvis, Judy Resnik, Dick Scobee, Ronald McNair, Michael Smith i Ellison Onizuka
Załoga Challengera podczas szkolenia dotyczącego awaryjnego opuszczania promu. Od lewej: Ronald McNair, Gregory Jarvis, Christa McAuliffe. Na drugim planie: Judy Resnik i Ellison Onizuka.
- 1962 – ukończył Mohawk Central High School w Mohawk, stan Nowy Jork.
- 1967 – uzyskał licencjat z inżynierii elektrycznej na State University of New York w Buffalo, a następnie rozpoczął pracę w koncernie zbrojeniowym Raytheon w miejscowości Bedford (Massachusetts). Uczestniczył w pracach nad pociskiem ziemia-powietrze SAM-D.
- 1969 – na Northeastern University w Bostonie (Massachusetts) otrzymał tytuł magistra (inżynieria elektryczna). Od lipca 1969 do 1973 służył w Dywizji Wojsk Kosmicznych w El Segundo (Kalifornia). Zajmował się pracami nad wojskowymi satelitami telekomunikacyjnymi typu FLTSATCOM.
- 1973 – otrzymał tytuł magistra w dziedzinie badań operacyjnych na West Coast University w Los Angeles (Kalifornia). W tym samym roku rozpoczął pracę w Hughes Aircraft Company. Był jednym z inżynierów pracujących przy programie satelitów telekomunikacyjnych Marisat.
- 1975-1976 – kierował testami oraz montażem satelity łącznościowego MARISAT F-3. Po umieszczeniu satelity na orbicie w 1976 został przeniesiony do Systems Applications Laboratory, gdzie zajmował się systemami łączności dla sił strategicznych.
- 1978 – w Advanced Program Laboratory pracował nad koncepcją założeniami technicznymi programu Syncom IV / Leasat.
- 1979 – był wiodącym inżynierem programu LEASAT zajmującym się m.in. systemami termoregulacji.
- 1982 – został kierownikiem ds. badań i montażu satelitów F-1 i F-2 LEASAT. Po pomyślnym umieszczeniu obiektów na orbicie okołoziemskiej w 1983 Jarvis powrócił do Systems Applications Laboratory. Pracował w nim do lipca 1984, kiedy to został wybrany na specjalistę ładunku wahadłowca.
Praca w NASA [edytuj]
- 1984-1985 – w lipcu firma Hughes Aircraft Corporation. Wybrała grupę inżynierów, z których jeden miał wziąć udział w locie kosmicznym w charakterze specjalisty ładunku, którym był satelita Syncom IV / Leasat. Wśród wybrańców poza Jarvisem znaleźli się również: Louis Butterworth (był dublerem Jarvisa), Steven Cunningham oraz John Konrad. Pierwotnie Jarvis miał polecieć w kosmos w marcu 1985 (STS-51-D), później z misją (STS-51-G), ale ostatecznie został przydzielony do załogi Challengera, który w styczniu 1986 miał wystartować do misji STS-51-L.
- 1986 – 28 stycznia podczas startu wahadłowca Challenger po 73 sekundach doszło do eksplozji. W katastrofie śmierć poniosła cała załoga, w której poza Jarvisem znajdowało się jeszcze sześciu astronautów: Francis Scobee, Michael John Smith, Judith Resnik, Ronald McNair, Ellison Onizuka oraz Christa McAuliffe.
Nagrody i odznaczenia [edytuj]
- przyznany pośmiertnie Congressional Space Medal of Honor.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
.jpg)
