Grigorij Czuchraj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grigorij Czuchraj
Mogiła Grigorija Czuchraja na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie
Mogiła Grigorija Czuchraja na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1921
Melitopol
Data i miejsce śmierci 28 października 2001
Moskwa
Zawód reżyser
Współmałżonek Irina Pawłowna Czuchraj
Lata aktywności 1956-1992
Odznaczenia
Order Zasług dla Ojczyzny IV kl Order Wojny Ojczyźnianej I kl Order Wojny Ojczyźnianej II kl Order Czerwonego Sztandaru Pracy

Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Medal 100-lecia urodzin Władimira Ilicza Lenina

Medal za Obronę Stalingradu Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945

Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal za Zdobycie Wiednia

Order "Partyzancka Gwiazda" ze złotym wieńcem

People Artist of the USSR1.jpg Narodny artist RSFSR.jpg Nagroda Leninowska Nagroda Prezydenta FR

Grigorij Naumowicz Czuchraj (ros. Григорий Наумович Чухрай), ur. 23 maja 1921 w Melitopolu, zm. 28 października 2001 w Moskwieradziecki reżyser filmowy, scenarzysta i pedagog.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na Ukrainie; jego ojciec, Naum Zinowiewicz, był zawodowym wojskowym. Czuchraj nazwisko nosił po matce – Kławdii Pietrownie Czuchraj, która rozwiodła się z Naumem, kiedy Grigorij miał trzy lata (w 1924). Wkrótce matka ponownie wyszła za mąż, za przewodniczącego kołchozu Pawła Litwinienkę. W 1935 roku cała rodzina przeniosła się do Moskwy, gdzie matka i ojczym uzupełniali braki w wykształceniu. W 1939 roku Grigorij został powołany do wojska. Służył w łączności. Po wybuchu wojny, w sierpniu 1941, zgłosił się na ochotnika do wojsk powietrznodesantowych i trafił na front. Do końca wojny, w szeregach radzieckich wojsk powietrznodesanatowych brał udział we wszystkich ważniejszych bitwach tej formacji w ramach frontów: Południowego, Stalingradzkiego, Dońskiego, 1-ego i 3-ego Ukraińskiego. Podczas bitwy stalingradzkiej otrzymał awans na pierwszy stopień oficerski. Wielokrotnie brał udział w radzieckich operacjach desantowych na tyłach frontu, m.in. w przygotowaniu powstania słowackiego w 1944 roku. Swój szlak bojowy zakończył pod Wiedniem i w grudniu 1945 roku został zdemobilizowany. Był czterokrotnie ranny. W sierpniu 1944 wstąpił do partii.

Po powrocie do ZSRR, w 1946 roku został studentem wydziału reżyserii Wszechzwiązkowego Instytutu Kinematografii (w klasie Jutkiewicza i Romma). Po ukończeniu uczelni w 1952 roku, pomimo lukratywnej propozycji pracy w "Mosfilmie", Czuchraj powrócił na Ukrainę i rozpoczął pracę w Kijowskim Studio Filmów Fabularnych, w charakterze asystenta II reżysera. W 1955 roku powrócił do Moskwy i rok później w "Mosfilmie" zrealizował swoje pierwsze samodzielne dzieło - film Czterdziesty pierwszy. Z "Mosfilmem" pozostał już wiązany do końca swojej kariery i wszystkie jego kolejne filmy powstały właśnie w tej wytwórni. Wszystkie zyskały rozgłos, były wielokrotnie nagradzane (głównie w ZSRR) i dziś uważane są za arcydzieła radzieckiej sztuki filmowej. W latach 1966-1976 kierował Eksperymentalnym Studio Filmowym przy "Mosfilmie". Członek Państwowego Komitetu Kinematografii w latach 1964-1991. Sekretarz Związku Filmowców Radzieckich w latach 1964-1991. Wykładowca w moskiewskim WGiK-u.

Autor książek autobiograficznych: Moja wojna (Moskwa, 2001) i Moje kino (Moskwa, 2002).

Jest pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Debiutował filmem Czterdziesty pierwszy (1956, według opowiadania Borisa Ławrieniowa), odbiegającą od schematów realizmu socjalistycznego opowieścią z lat wojny domowej 1917-1922. W Balladzie o żołnierzu (1959) przedstawił tragizm wojny z perspektywy zwykłego żołnierza, a próbą rozrachunku z okresem stalinowskiego terroru był film Czyste niebo (1961). Wyrazem poszukiwań nowej stylistyki były kolejne filmy, m.in. Był sobie dziad i baba (1964), poruszający problem trwałości wykształconych w latach stalinizmu postaw dogmatycznych; paradokumentalny film Pamięć (1971), Trzęsawisko (1977), Życie jest piękne (1979).

W swojej twórczości wierny był jednemu, głównemu tematowi: człowiek wobec historii.

Tworzył również filmy dokumentalne, m.in. Nauczę was marzyć (1985, wraz ze współreżyserem Jurijem Szwyriowem), Todfeinde – vom Sterben und Überleben in Stalingrad (1992, współreżyserowany z Rainerem Schübelem).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Scenarzysta[edytuj | edytuj kod]

  • 1959 – Ballada o żołnierzu
  • 1971 – Pamięć
  • 1979 – Życie jest piękne
  • 1984 – Nauczę was marzyć...

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Iriną Pawłowną z d. Pienkową – wykładowcą języka i literatury rosyjskiej. Mieli dwoje dzieci: Pawła (ur. 1946) – reżysera filmowego i Jelenę (ur. 1961) – filmoznawcę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]