Grzegorz Dołgoruki

Z Wikipedii

Grzegorz Fiodorowicz Dołgoruki (ros. Григорий Федорович Долгорукий) (ur. 1656 – zm. 1723) – rosyjski generał, dyplomata, książę, poseł rosyjski w I Rzeczypospolitej w latach 1701-1706, 1709-1712 i 1715-1721, senator, tajny radca dworu.

Mianowany kapitanem Pułku Preobrażeńskiego. Odznaczył się w walkach o Azow w latach 1695-1696, nagrodzony tytułem namiestnika Rostowa. W 1700 awansowany do rangi generała-adiutanta.

Będąc osobistym doradcą Piotra I, był faktycznie autorem kursu rosyjskiej polityki wobec Polski na początku XVIII wieku. W 1704 był inicjatorem zawiązania konfederacji sandomierskiej w obronie zagrożonego tronu Augusta II. Po zawarciu pokoju w Altranstädt w 1706 i abdykacji Augusta II opuścił Rzeczpospolitą.

W 1708 na czele wojsk rosyjskich brał udział w pustoszeniu dóbr hetmana Iwana Mazepy, gdy ten przeszedł na stronę Szwecji. W 1709 przeprowadził wybór Iwana Skoropadskiego na hetmana Ukrainy Lewobrzeżnej.

Do dzisiaj niewyjaśniona pozostaje rola jaką odegrał w podburzeniu szlachty przeciwko obecności stacjonujących w Rzeczypospolitej wojsk saskich. Po zawiązaniu anty-saskiej konfederacji tarnogrodzkiej w 1715, która podkopała pozycję Augusta II, wystąpił w roli mediatora pomiędzy konfederatami i monarchą. Dzięki swoim zręcznym posunięciom dyplomatycznym, nie dopuścił do wmieszania się w konflikt państw trzecich i 13 lipca 1716 wystąpił na kongresie w Lublinie jako jedyny arbiter wewnętrznego sporu Rzeczypospolitej. Pomagał mu w tym rosyjski rezydent przy hetmanie Sieniawskim, Aleksy Daszkow. Był głównym architektem traktatu warszawskiego, podpisanego 3 listopada 1716, którego postanowienia zatwierdził Sejm Niemy 1 lutego 1717.

W roku 1716 sprowadził wojska rosyjskie do Polski na życzenie Augusta II.

Jego synem był Sergiej Dołgoruki.