Grigorij Ginzburg
| Grigorij Ginzburg | |
| Data i miejsce urodzenia | 29 maja 1904 Niżny Nowogród |
| Data i miejsce śmierci | 5 grudnia 1961 Moskwa |
| Instrument | fortepian |
| Gatunek | muzyka poważna |
Grigorij Ginzburg, (ros. Григорий Романович Гинзбург, ur. 29 maja 1904 w Niżnym Nowogrodzie; zm. 5 grudnia 1961 w Moskwie) – rosyjski pianista; laureat IV nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Młodość i wykształcenie [edytuj]
Pochodził z rodziny, w której nie było tradycji muzycznych. Mimo to, przejawiał zainteresowanie grą na fortepianie – już jako czterolatek potrafił zagrać zasłyszane melodie. W 1910 roku rodzice przedstawili go Aleksandrowi Goldenweiserowi, który został jego nauczycielem gry na fortepianie. W wieku trzynastu lat został przyjęty do Konserwatorium Moskiewskiego na tzw. kurs niższy, a niebawem stał się pełnoprawnym studentem tej uczelni w klasie Aleksandra Goldenweisera.
Jego debiut pianistyczny miał miejsce w 1922 roku, kiedy zagrał z moskiewską orkiestrą Persimfans I Koncert fortepianowy Es-dur Franciszka Liszta. Wiosną 1924 roku ukończył Konserwatorium, otrzymując dyplom ze złotym medalem, a jego nazwisko wpisano na specjalną płytę z białego marmuru, gdzie figurowali najlepsi absolwenci uczelni. 24 października tego roku dał recital składający się m.in. z Karnawału op. 9 Robert Schumanna i Réminiscences de Don Juan Liszta.
W latach 1924–1928 odbywał aspiranturę w Konserwatorium u Aleksandra Goldenweisera, po czym objął stanowisko asystenta na tej uczelni.
Konkurs Chopinowski [edytuj]
W 1927 roku wziął udział w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie został laureatem IV nagrody. Konkurs wygrał jego rodak Lew Oborin.
O jego występach wypowiedział się m.in. kompozytor Stanisław Niewiadomski:
"Wszystko spod jego palców wychodzi nie tylko wykończone jak najwytworniej. [...]. Sama wytworność nie byłaby wystarczająca jeszcze, gdyby nie pojawiła się jeszcze nadto niezrównana prostota w odegraniu Mazurka a-moll albo doskonałe akcenty w Polonezie. Ginzburg stanął w równym rzędzie z najlepszymi pianistami Konkursu."[1].
Pisał o nim również krytyk muzyczny Piotr Rytel:
"Młody pianista wybił się spośród rzeszy współzawodników precyzją i subtelnością frazowania oraz ładnie brzmiącą techniką. Kto wie, czy jego Chopin nie był najbliższy ideałowi?"[2].
Dalsza kariera [edytuj]
Po sukcesie w Warszawie, zaczął rozwijać działalność koncertową na terenie ZSRR. W 1936 roku dał koncerty w Polsce (w styczniu wystąpił z recitalem w Konserwatorium Warszawskim) i w Szwajcarii. W 1956 roku koncertował na Węgrzech (Festiwal Liszta-Bartóka), w 1959 w Czechosłowacji, a w 1961 w Jugosławii.
Równocześnie z karierą pianistyczną prowadził działalność pedagogiczną. W latach 1935–1959 był profesorem Konserwatorium Moskiewskiego. Jego uczniami byli m.in. Gleb Akselrod, Sergiusz Dorieński, Aleksiej Skawroński i Daniel Pollack.
W 1961 roku miał wystąpić w Polsce, m.in. nagrać recital dla Polskiego Radia, jednak 5 grudnia zmarł w Moskwie.
Repertuar i dyskografia [edytuj]
Dysponował bogatym repertuarem. Wśród jego nagrań znalazły się m.in. dzieła:
- Franciszka Liszta (Fantazja na tematy z opery Mozarta "Wesela Figara" , Reminiscences de Don Juan, Reminiscences de Norma, Parafraza koncertowa "Rigoletto", etiudy, rapsodie węgierskie i in.)
- Antoniego Rubinsteina (IV Koncert fortepianowy d-moll)
- Fryderyka Chopina (12 Etiud op. 25, Rondo c-moll, Ballada f-moll, Polonez As-dur i in.)
- Edvarda Griega (Sonata e-moll)
- Leopolda Godowskiego
Był też autorem kilku fantazji koncertowych, w tym Walca Caton z opery "Casanova" Ludomira Różyckiego.
