Grigorij Piatigorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Grigorij Pawłowicz Piatigorski (ros. Григорий Павлович Пятигорский; ang. Gregor Piatigorsky; ur. 17 kwietnia 1903 w Jekatierinosławiu, zm. 6 sierpnia 1976 w Los Angeles) – amerykański wiolonczelista pochodzenia ukraińskiego.

Urodził się w rodzinie muzyków. Na siódme urodziny otrzymał pierwszą wiolonczelę. Rozpoczął naukę gry pod opieką ojca. W wieku ośmiu lat otrzymał stypendium, dzięki któremu rozpoczął naukę w Konserwatorium Moskiewskim. W wieku 15 lat po sprzeczce z ojcem zerwał więzi rodzinne i został pierwszym wiolonczelistą orkiestry teatru operowego Bolszoj.

Po ucieczce przez Polskę zamieszkał w Niemczech. Studiował u Juliusa Klengela w Lipsku i u Hugo Beckera w Berlinie. W roku 1924 Wilhelm Furtwängler przyjął go do orkiestry Filharmoników Berlińskich gdzie pełnił funkcje Pierwszego Wiolonczelisty do roku 1929. Występował w zespołach kameralnych z wybitnymi wirtuozami, jak Jascha Heifetz, Natan Milstein, Artur Rubinstein, Siergiej Rachmaninow, Artur Schnabel i Vladimir Horowitz

Po przeniesieniu do Stanów Zjednoczonych nauczał na wielu uniwersytetach. W latach 1941-1949 kierował wydziałem wiolonczeli na Curtis Institute of Music w Filadelfii.

W styczniu 1937 poślubił Jacqueline de Rothschild i zamieszkał z nią we Francji. Po wkroczeniu Niemców powrócił do USA i zamieszkał w Elizabethtown.

W roku 1965 opublikował Piatigorski swoją autobiografię. Zmarł wskutek chotoroby nowotworowej w wieku 73 lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Margaret Bartley: Grisha. The Story of Cellist Gregor Piatigorsky, Otis Mountain Press, New York, 2006.