Grimoald I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Grimoald I zwany Starszym urodz. ok. 615 zm. 656 był majordomem Austrazji w latach prawdopodobnie od 640 lub 644 do swojej śmierci. Był synem Pepina z Landen i jego żony Idubergi.

Po śmierci Pepina w 640, Grimoald stanął na czele swojego rodu. W tym czasie Radulf, książę Turyngii, zbuntował się przeciwko Sigebertowi III, królowi Austrazji. Grimoald wziął udział w wyprawie, która zakończyła się niepowodzeniem. Niemniej jednak, Grimoald uratował życie króla i stał się jego bliskim przyjacielem. Następnie usunął majordoma Otto i objął stanowisko.

Grimoald namówił, wówczas bezdzietnego króla (Sigeberta III), by adoptował jego syna Childeberta. Sigebert jednak w końcu doczekał się syna Dagoberta, ale Grimoald obawiając się losu własnego syna wygnał młodego Dagoberta prawdopodobnie do Irlandii do klasztoru albo do szkoły katedralnej w Poitiers. Po śmierci Sigeberta, prawdopodobnie w 656, Grimoald umieścił syna na tronie.

Grimoald został obalony i stracony przez króla Neustrii Chlodwiga II , który w ten sposób zjednoczył Królestwo Franków.