Grubość optyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Grubość optyczna -  \tau opisuje stopień oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego z materią.

Grubość optyczna jest wielkością bezwymiarową i występuje jako wykładnik we wzorze Beera:

 {I(\tau) = I(0)} e^{-\tau}

Fizyka atmosfery[edytuj | edytuj kod]

Grubość optyczna opisuje także przechodzenie promieniowania słonecznego w atmosferze ziemskiej. Uwzględnia się przy tym zarówno rozpraszanie jak i absorpcję


I(z)=I_o \, \exp[-(\beta_a+\beta_g+\beta_R) \, z] ,
I(\tau)=I_o \, \exp(-(\tau_a+\tau_g+\tau_R) ,

gdzie \beta_x jest współczynnikiem ekstynkcji,  \tau_x jest grubością optyczną, z jest odległością, a index "x" opisuje typ oddziaływania.

Dla przykładu:

  • a jest współczynnikiem ekstynkcji przez aerozole atmosferyczne
  • g jest molekularnym współczynnikiem absorpcji (np przez gazy)
  • R jest ekstynkcją związaną z rozpraszaniem Rayleigha.

Jeśli powyższe wielkości są zmienne wzdłuż drogi światła, pierwszy wzór przyjmuje postać całkową:

I(z)=I_o \, \exp[-\int_{z_1}^{z_2}(\beta_a(x)+\beta_g(x)+\beta_R(x)) \, dx], gdzie z={z_2}-{z_1}

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]