Gruboogonik australijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gruboogonik australijski
Sminthopsis crassicaudata[1]
(Gould, 1844)
Gruboogonik australijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd niełazokształtne
Rodzina niełazowate
Rodzaj Sminthopsis
Gatunek gruboogonik australijski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gruboogonik australijski (Sminthopsis crassicaudata) nazywany też dunnartem gruboogonowym – gatunek torbacza z rodziny niełazowatych ( Dasyuridae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

W australijskich prowincjach: Australia Zachodnia, Terytorium Północne, Australia Południowa, Nowa Południowa Walia i Wiktoria . Zamieszkuje pustynie i półpustynie, busz i tereny rolnicze.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 6-9 cm
Długość ogona 4-7 cm
Masa ciała 10-20 g
Dojrzałość płciowa w 159 dniu życia
Ciąża 13-16 dni
Liczba młodych
w miocie
8-10
Długość życia około 2 lat

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mały torbacz o brązowawym kolorze futra, na uszach i głowie ciemne łatki. Głowa o dużych uszach i oczach. Długi, zgrubiały ogon służy do magazynowania tłuszczu, który jest zużywany głównie w okresie zimowym. Charakteryzuje się wąskimi stopami, które na spodach tylnej części nie mają poduszeczek. U samicy występuje dobrze rozwinięta torba.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Torbacz ten jest aktywny głównie nocą. Jest zwierzęciem samotniczym, jedynie w okresie jesiennym i zimowym gromadzą się we wspólnych gniazdach, co pozwala na zaoszczędzenie energii. Samice z młodymi nie tolerują obecności samców. Jest gatunkiem naziemnym. Gniazda buduje przy pniach drzew lub w pobliżu skał. Kiedy brakuje pokarmu, może zapadać w odrętwienie (torpor). Na pokarm tego torbacza składają się głównie owady takie jak szarańcza, chrząszcze. Czasami polują również na kręgowce. Przyjmowany pokarm w pełni pokrywa zapotrzebowanie na wodę.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres rozrodczy trwa od lipca do lutego. Ciąża trwa około 16 dni. Po tym okresie na świat przychodzi 8-10 młodych. Po 37 dniach młode zaczynają opuszczać torbę matki. Dojrzałość płciową uzyskują w 159 dniu życia.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Wrogami gruboogonika są większe od niego zwierzęta drapieżne.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[2].

Przypisy

  1. Sminthopsis crassicaudata w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Sminthopsis crassicaudata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Elisabeth Keller, Karol Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt: Ssaki cz. 1. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 22. ISBN 83-7227-610-2.
  2. Nancy Shefferly: Sminthopsis crassicaudata (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 25 października 2008].
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sminthopsis crassicaudata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 października 2008]