Grumman E-1 Tracer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
E-1 Tracer
E-1 Tracer
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Grumman
Typ samolot wczesnego ostrzegania
Załoga 4
Historia
Lata produkcji 1954- ?
Dane techniczne
Napęd 2 x Wright R-1820-82A
Moc 1525 HP każdy
Wymiary
Rozpiętość 22,3 m
Długość 13,8 m
Wysokość 5,1 m
Powierzchnia nośna 46,3 m²
Masa
Własna 9359 kg
Osiągi
Prędkość maks. 365 km/h
Prędkość przelotowa 262 km/h
Prędkość wznoszenia 341 m/min
Pułap 4815 m
Zasięg 1610 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
US Navy

Grumman E-1 Tracer – pierwszy samolot wczesnego ostrzegania należący do US Navy i zaprojektowany specjalnie do spełniania tego zadania. Był wersją rozwojową Grumman S-2 Tracker i wszedł do służby w 1954, zastąpiony został przez E-2 Hawkeye na początku lat 70.

Pierwszym oznaczeniem samolotu jeszcze według starego systemu US Navy było WF, z czego wywodziła się jego potoczna nazwa "Willy Fudd". S-2 Tracker, którego rozwinięciem był E-1, był wcześniej oficjalnie znany jako S2F, a popularnie jako "Stoof" (czytany po angielsku skrót "STF" "es-tu-ef"), a drugą popularną nazwą E-1 było "Stoof with a Roof" (Stoof z dachem).