Grumman F9F Panther

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grumman F9F Panther
Grumman F9F Panther
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Grumman
Typ myśliwiec
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji metalowej
Załoga 1 - pilot
Historia
Data oblotu 1947
Wycofanie ze służby 1958 (USA), 1969 (Argentyna)
Dane techniczne
Napęd silnik turboodrzutowy Pratt & Whitney J42
Ciąg 22,2 kN
Wymiary
Rozpiętość 11,6 m
Długość 11,3 m
Wysokość 3,8 m
Powierzchnia nośna 23,2 m²
Masa
Własna 4,220 kg
Użyteczna 6,450 kg
Startowa 7,460 kg
Osiągi
Prędkość maks. 925 km/h
Prędkość wznoszenia 26 m/s
Pułap 14 km
Zasięg 2 000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 działka 20 mm M2, 900 kg bomb lub 6 rakiet 127 mm
Użytkownicy
 Stany Zjednoczone,  Argentyna
Rzuty
Rzuty samolotu

Grumman F9F Panther – pierwszy odrzutowy samolot myśliwski wyprodukowany w zakładach Grummana, a drugi myśliwiec odrzutowy na służbie US Navy, swój pierwszy lot odbył w 1947. Napęd samolotu stanowił silnik turboodrzutowy J42 (budowany na licencji Rolls-Royce Nene). Charakterystyczną cechą wyglądu "Pantery" są zbiorniki paliwa zamontowane na stałe na końcu skrzydeł.

Samoloty tego typu służyły w czasie wojny koreańskiej, piloci latający na nich łącznie zestrzelili sześć MiG-ów 15, dzięki dobremu wyszkoleniu tracąc tylko jedną maszynę, pomimo przewagi MiG-ów w walce powietrznej nad Pantherami[1]. F9F były podstawowymi myśliwcami i samolotami szturmowymi US Navy w czasie konfliktu koreańskiego. Podczas wojny utracono z przyczyn bojowych 64 samoloty F9F lotnictwa Marynarki i Marines, przede wszystkim od ognia przeciwlotniczego, ponadto pewną liczbę utracono z przyczyn niebojowych[2].

"Pantery" zostały wycofane ze służby czynnej w Stanach Zjednoczonych w 1956, ale w roli samolotów szkoleniowych służyły do 1958. Wersją rozwojową F9F Panther był samolot Grumman F9F Cougar.

24 samoloty tego typu zostały zakupione w 1958 przez marynarkę wojenną Argentyny. Planowano ich użycie na lotniskowcu ARA Independecia, ale z powodu zbyt słabych katapult na tym okręcie wszystkie argentyńskie "Pantery" używały wyłącznie lotnisk lądowych. Zostały wycofane ze służby w 1969 z powodu braku części zamiennych.

Wersje samolotu[edytuj | edytuj kod]

F9F-2 na pokładzie lotniskowca USS Midway w 1952 r.
  • XF9F-2: pierwsze dwa prototypy
  • XF9F-3: trzeci prototyp
  • F9F-2: pierwsza wersja produkcyjna, silnik J42
  • F9F-2B: wersja z podskrzydłowymi zaczepami na rakiety i bomby, w późniejszym czasie wszystkie wcześniejsze samoloty zostały zmodyfikowane w ten sposób i zaprzestano używać oznaczenia "B"
  • F9F-2P: nieuzbrojona wersja fotograficzna
  • F9F-3: wersja z silnikiem Allison J33 zbudowana na wypadek fiaska silnika J42, w późniejszym czasie silniki tych samolotów zostały wymienione na J43
  • XF9F-4: prototyp F9F-4.
  • F9F-4: wersja z dłuższym kadłubem i większym zapasem paliwa napędzana początkowo silnikiem J33 w późniejszym czasie zamienionym na J42
  • F9F-5: jak wersja -4 ale z silnikiem Pratt & Whitney J48 (licencyjny Rolls-Royce Tay )
  • F9F-5P: nieuzbrojona wersja fotograficzna z dłuższym nosem
  • F9F-5KD: Po wycofaniu ze służby część F9F-5 została przebudowana na bezzałogowe samoloty-cele, w 1962 ich oznaczenie zostało zmienione na DF-9E
Zespół akrobacyjny "Niebieskie anioły"
F9F-2 zrzuca bomby w Korei w 1951/52 r.

Przypisy

  1. Richard P. Hallion, The Naval Air War in Korea, 1986, ISBN 0-933852-47-9, s.162.
  2. Richard P. Hallion, The Naval Air War in Korea, 1986, ISBN 0-933852-47-9, s.190.