Grumman J2F Duck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grumman J2F Duck
Grumman J2F Duck w służbie US Coast Guard
Grumman J2F Duck w służbie US Coast Guard
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Grumman
Typ wielozadaniowy wodnosamolot-amfibia
Konstrukcja całkowicie metalowa
Załoga 2 (pilot, strzelec-radiotelegrafista). Istniała możliwość zabrania 2 rozbitków
Historia
Data oblotu 24 kwietnia 1933
Lata produkcji 1934 - 1945
Wycofanie ze służby 1953
Dane techniczne
Napęd 9-cylindrowy silnik gwiazdowy Wright R-1820-50
Moc 708 kW
Wymiary
Rozpiętość 11,89 m
Długość 10,36 m
Wysokość 3,76 m
Powierzchnia nośna 38,00 m²
Masa
Własna 1950 kg
Startowa 3044 kg
Osiągi
Prędkość maks. 360 km/h
Prędkość przelotowa 241 km/h
Prędkość minimalna 97 km/h
Prędkość wznoszenia 457 m/min
Pułap 8230 m
Zasięg 1255 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 ruchomy karabin maszynowy kal. 7,62 mm w tylnym stanowisku
2 bomby lotnicze lub głębinowe
Użytkownicy
USA, Argentyna, Meksyk, Kolumbia

Grumman J2F Duck – jednosilnikowa, dwupłatowa łódź latająca produkowana w latach 1934 - 1945. Samolot zaprojektowany w zakładach Grummana początkowo otrzymał oznaczenie G-15, ale po przyjęciu go przez US Navy znany był jako J2F Duck.

Samolot był używany przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych i Straż Wybrzeża Stanów Zjednoczonych jako wielozadaniowy, uniwersalny samolot do rozpoznania, mapowania, robienia zdjęć i misji ratunkowych.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jane, Fred T. “ The Grumman Duck .” Jane’s Fighting Aircraft of World War II, London: Studio, 1946, s. 235-236, ISBN 1-85170-493-0