Grupa Bloomsbury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Od lewej: Ottoline Morrell, Maria Nys, Lytton Strachey, Duncan Grant, oraz Vanessa Bell
Rzekoma delegacja z Abisynii (pierwsza z lewej Virginia Woolf), 1910

Grupa Bloomsbury (ang. Bloomsbury Group, Bloomsbury Set lub po prostu Bloomsbury) – angielska grupa intelektualistów i artystów, działająca od 1905 roku do II wojny światowej.

W skład grupy wchodzili: pisarze Virginia Woolf, Vita Sackville-West, E. M. Forster, Lytton Strachey, malarze: Vanessa Bell, Duncan Grant, Dora Carrington, Roger Fry, ekonomiści: John Maynard Keynes, Leonard Woolf, muzyk Saxon Sydney-Turner, psychoanalityk Adrian Stephen, dziennikarz i publicysta Desmond MacCarthy, krytyk sztuki Clive Bell oraz Thoby Stephen.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Grupa powstała podczas nieformalnych spotkań towarzyskich absolwentów Uniwersytetu Cambridge (czterech jej członków ukończyło studia wyższe w 1899, wśród nich Thoby Stephen, brat Virginii Woolf i Vanessy Bell), a także podczas spotkań sekretnego stowarzyszenia Cambridge Apostles. Po ukończeniu studiów założyciele grupy wykonywali różne zawody (Keynes pracował w Departamencie Skarbu administrując interesy brytyjskie w Indiach). Vanessa Bell w 1904 dała podstawę dla "Bloomsbury" przeprowadzając się z rodzeństwem (trojgiem dzieci Julii i Lesliego Stephenów – Thobiem, Virginią i Adrianem) na Gordon Square w Bloomsbury na terenie Londynu. Przedwczesna śmierć Thobiego Stephena w 1906 wzmocniła postanowienie Vanessy i Virginii, by pozostać niezależnymi i współdziałać z resztą grupy.

Bloomsbury Group zdobyła rozgłos w 1910 roku, kiedy kilku jej członków wplątało się w tzw. "Dreadnought hoax". Był to żart Horacego de Vere Cole'a, który oszukał Królewską Marynarkę, wprowadzając na reprezentacyjny okręt HMS "Dreadnought" delegację abisyńskich władców, która w rzeczywistości składała się z: Virginii Woolf, Adriana Stephena, Guy'a Kidleya, Anthony'ego Buxtona i Duncana Granta, odpowiednio poprzebieranych i ucharakteryzowanych. Przygotowanie żartu kosztowało Cole'a 4000 funtów.

W tym samym roku Roger Fry zorganizował wystawę postimpresjonizmu w Londynie, która została bardzo źle odebrana przez krytyków.

Po I wojnie światowej grupa zaczęła powiększać krąg znajomości, tracąc zarazem na dotychczasowej jednolitości światopoglądowej. W 1913 stworzono wydawnictwo "Omega Workshop" (Roger Fry, Duncan Grant i Maynard Keynes), a w 1917 "Hogart Press" (Virginia i Leonard Woolf).

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Grupa Bloomsbury jest zapamiętana bardziej przez indywidualne artystyczne osiągnięcia jej członków, niż przez ich wspólne działania. Począwszy od ostatniej dekady XX wieku, związki między członkami grupy wywołują zainteresowanie badaczy. Na przykład Dorry Carrington i Lyttona Stratcheya, Virginii Woolf i Leonarda Woolfa oraz jej siostry związanej z Clive'em Bellem, a potem z Duncanem Grantem, jak i związek między samą Virginią i Vanessą opisany w biografii Virginia Woolf i Vanessa Bell – sekretny układ autorstwa Jane Dunn.

Członkowie grupy odrzucali struktury ery wiktoriańskiej w religii, sztuce, społeczeństwie, seksualności (chociaż jak opisuje to Angelica Garnett w swojej książce Deceived by Kindness, nigdy nie uwolnili się od tego do końca). Grupa spełniała rolę ostoi dla gejów, lesbijek i biseksualnych jej członków, a także co ważne, jej członkowie byli w związkach z więcej niż jednym partnerem, najczęściej z partnerami obydwu orientacji.

Pisarstwo Clive'a Bella pomagało przekonać Brytyjczyków do zdemontowania ich imperium, zapowiadało możliwy upadek kolonializmu. Pisarstwo Keynesa staje się podstawą teorii ekonomicznej. Virginia Woolf jest poczytną autorką, której feministyczne poglądy wykraczały poza tamte czasy.

Podczas jednego z niemieckich nalotów w roku 1941 rezydencja grupy została zbombardowana, a wkrótce potem Virginia Woolf popełniła samobójstwo. Ich wielkie dni się skończyły, chociaż w miejscach takich jak Charleston, działalność Bloomsbury Group przedłużyła się o kilka dekad.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Crystal: The Cambridge Biographical Encyclopedia. Cambridge University Press, 1994. ISBN 0-521-43421-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons