Gruzińskie Narodowe Centrum Rękopisów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Buba Kudava, dyrektor Narodowego Centrum Rękopisów od 2006

Gruzińskie Narodowe Centrum Rękopisów (gruz. საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი), dawniej pod nazwą Instytut Rękopisów, należy do Gruzińskiej Narodowej Akademii Nauk, założony w 1958 roku, w Tbilisi.

Restauracja uszkodzonych rękopisów

Przechowywane są tu kolekcje rękopisów oraz dokumentów w języku ormiańskim, greckim, perskim, arabskim, azerbejdżańskim, hebrajskim, syryjskim, tureckim, rosyjskim i innych językach[1]. Najliczniejszą grupę stanowią rękopisy gruzińskie. Pochodzą z wieków V-XIX i przechowywane są w czterech kolekcjach: A[2], H[3], Q[4] oraz S[5]. W skład kolekcji wchodzą dzieła i dokumenty o charakterze zarówno religijnym, jak i świeckim. Dzieła religijne opisują m.in. żywoty świętych męczenników. Ponadto do kolekcji należą pisma o charakterze astrologicznym, geograficznym, medycznym, matematycznym i militarnym[6].

Kolekcja greckich rękopisów zawiera 51 egzemplarzy, pochodzących z wieków IX-XVIII. Są one kopiami zarówno dzieł starożytnych, jak i nowożytnych. Rękopisy pisane są na papierze i pergaminie. Większość z nich ma kościelne przeznaczenie (m.in. rękopisy biblijne), ale są wśród nich również traktaty medyczne[7]. Kolekcja rosyjskich rękopisów liczy ponad 500 egzemplarzy. Większość z nich ma późne pochodzenie, od XVI do XIX wieku. Wśród nich znajdują się przekłady korespondencji gruzińskich królów, gruzińskiej arystokracji, autografy Lwa Tołstoja oraz Piotra Czajkowskiego, cerkiewnych dokumentów[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons