Grzechotnik preriowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzechotnik preriowy
Crotalus viridis[1]
(Rafinesque, 1818)
Grzechotnik preriowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina żmijowate
Podrodzina grzechotniki
Rodzaj Crotalus
Gatunek grzechotnik preriowy
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Grzechotnik preriowy, grzechotnik zielony (Crotalus viridis) – gatunek jadowitego węża z podrodziny grzechotników w rodzinie żmijowatych. Posiada silny jad – w statystykach pokąsań ludzi przez węże zajmuje drugie miejsce, po grzechotniku teksaskim[3]. Znanych jest kilka ras geograficznych, które różnią się umaszczeniem, porą polowań, pożywieniem (zależnym od dostępności drobnych kręgowców, którymi się żywi).

Opis[edytuj | edytuj kod]

Osiąga powyżej 100 cm długości, najdłuższy znaleziony mierzył 151,5 cm(Klauber, 1937). Grzbiet ma żółtawy, szarawy lub jasnobrunatny, z eliptycznymi, czerwonymi lub brunatnymi plamami. Z boku głowy przebiegają dwie jasne linie. Strona brzuszna żółtawa, mogą występować brunatne plamy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Żyje w Ameryce Północnej, od Kanady do Meksyku[4]. Zamieszkuje tereny o podłożu żwirowo-kamiennym, stepy, a nawet pustynie.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Podgatunek[1] Zoolog Nazwa zwyczajowa
C. v. nuntius Klauber, 1935 Grzechotnik hopi
C. v. viridis Rafinesque, 1818 Grzechotnik preriowy

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Crotalus viridis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Crotalus viridis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. W. Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
  4. Crotalus viridis RAFINESQUE, 1818 (ang.). The Reptile Database. [dostęp 13 września 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ilustrowana Encyklopedia Gadów; Arystoteles; 2007