Grzegorz Braun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grzegorz Braun
Grzegorz Braun
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1967
Toruń
Zawód reżyser, scenarzysta
Wikicytaty Grzegorz Braun w Wikicytatach

Grzegorz Braun (ur. 1 marca 1967 w Toruniu) – polski reżyser, nauczyciel akademicki, scenarzysta i publicysta, twórca filmów dokumentalnych. Syn reżysera Kazimierza Brauna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem studiów polonistycznych na Uniwersytecie Wrocławskim, na którym następnie podjął pracę. W 1993 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego.

Od 1987 współorganizował akcje Pomarańczowej Alternatywy, za co był poddawany represjom przez władze PRL. W 1988 i 1989 uczestniczył w protestach studenckich na Uniwersytecie Wrocławskim. Działał też w ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka. Od 1990 do 1994 pracował w redakcji kwartalnika „Fronda”. Później był także publicystą m.in. „Opcji na Prawo” i Radia Wrocław. Do 2007 prowadził zajęcia z dziennikarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim.

Współpracuje z Organizacją Monarchistów Polskich[1] (stowarzyszeniem o charakterze tradycjonalistycznym, legitymistycznym i antysocjalistycznym), dla której kilkakrotnie wygłaszał prelekcje ideowe podczas spotkań w Warszawie i Wrocławiu. Jest przeciwnikiem Unii Europejskiej, którą przyrównywał wielokrotnie do ZSRR, gdyż jak twierdzi, instytucja ta opiera się na podobnych wartościach, co imperium sowieckie[2]. Wypowiada się również jako teoretyk, jego zdaniem pożądanych, zmian ustrojowych w Polsce, ewolucji od demokracji do monarchii[3][4][5].

W 2005 stworzył film dokumentalny pt. Plusy dodatnie, plusy ujemne o domniemanej współpracy Lecha Wałęsy z SB.

Jest współtwórcą telewizyjnego cyklu Errata do biografii, ujawniającego agenturalne wątki w życiorysach znanych Polaków. W kwietniu 2007 ogłosił, że znany językoznawca, profesor Jan Miodek był konfidentem SB, za co został mu wytoczony proces, który przegrał[6]. Wrocławski Sąd Apelacyjny oddalił apelację Brauna[7][8], podobnie jak Sąd Najwyższy, który wyrokiem z 10 września 2009 dodatkowo nakazał Braunowi przeprosić prof. Miodka w prasie ogólnopolskiej i Radiu Wrocław. 29 maja 2010 Braun złożył skargę przeciw Polsce przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka [9], powołując się na artykuł 10 (prawo do wolności słowa) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Postępowanie rozpoczęło się 14 marca 2013 [9].

W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował do rady miasta Wrocławia z listy komitetu Polski Wrocław[10].

Wystąpienie Brauna 10 września 2012 w czasie debaty publicznej w warszawskim klubie "Hybrydy" stało się podstawą do rozpoczęcia przez Prokuraturę Rejonową Warszawa-Śródmieście postępowania wyjaśniającego czy użyte przez niego sformułowania mogą być przestępstwem polegającym na wzywaniu do popełnienia zbrodni[11]. 16 kwietnia 2013 roku prokuratura umorzyła śledztwo w tej sprawie.

We wrześniu 2012 Prokuratura Rejonowa Warszawa-Wola podjęła decyzję o przedstawieniu reżyserowi zarzutów mających związek z incydentem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie podczas ekshumacji jednej z ofiar katastrofy smoleńskiej. Zarzut naruszenia nietykalności cielesnej policjanta, wdarcia się na teren cmentarza i nieopuszczenie go pomimo żądania, został przedstawiony 3 stycznia 2013 roku[12].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1999 Wielka ucieczka cenzora – Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce
  • 2000 Wielka ucieczka cenzora – Nagroda Dyrektora I Programu TVP, Mały Przegląd Form Dokumentalnych, Szczecin
  • 2008 Defilada zwycięzców – Nagroda Radia Kielce za „artyzm dźwięku w formie dokumentalnej”, Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce
Oskarżenie – Nagroda Główna „Złoty Opornik” za „koncepcję artystycznego przedstawienia dramatu żołnierzy Drugiej Konspiracji i skonfrontowanie jej ze stanowiskiem oprawców”, Ogólnopolski Festiwal Filmowy „Niepokorni Niezłomni Wyklęci”, Ciechanów
  • 2012 Eugenika – Nagroda Feniks za „ważny, choć niekiedy wstrząsający w swoim wyrazie, głos na temat ochrony godności ludzkiego życia”, Stowarzyszenie Wydawców Katolickich, Warszawa[13]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]