Grzegorz Braun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzegorz Braun
Grzegorz Braun
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1967
Toruń
Zawód reżyser, scenarzysta

Grzegorz Michał Braun (ur. 11 marca 1967 w Toruniu) – polski reżyser filmów dokumentalnych, scenarzysta, nauczyciel akademicki i publicysta. Kandydat na urząd Prezydenta RP w wyborach w 2015.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn reżysera Kazimierza Brauna i Zofii, z domu Reklewskiej[1], wnuk Wincentego Sebastiana Reklewskiego, bratanek prezesa TVP Juliusza Brauna, brat aktorki Moniki Braun. Został absolwentem studiów polonistycznych na Uniwersytecie Wrocławskim, na którym następnie podjął pracę. W 1993 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego.

Od 1987 współorganizował akcje Pomarańczowej Alternatywy, za co był poddawany represjom przez władze PRL. Był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa[2]. W 1988 i 1989 uczestniczył w protestach studenckich na Uniwersytecie Wrocławskim. Działał też w ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka. Później był także publicystą m.in. „Opcji na Prawo” i Radia Wrocław. W latach 1990–1994 był również członkiem redakcji kwartalnika „Fronda[3]. Do 2007 prowadził zajęcia z dziennikarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim.

Współpracuje z Organizacją Monarchistów Polskich[4] (stowarzyszeniem o charakterze tradycjonalistycznym, legitymistycznym), dla której kilkakrotnie wygłaszał prelekcje ideowe podczas spotkań w Warszawie i Wrocławiu. Jest przeciwnikiem Unii Europejskiej, którą przyrównywał wielokrotnie do ZSRR, gdyż jak twierdzi, instytucja ta opiera się na podobnych wartościach, co państwo radzieckie[5]. Wypowiada się również jako teoretyk, jego zdaniem pożądanych, zmian ustrojowych w Polsce, ewolucji od demokracji do monarchii[6][7][8].

W 2005 stworzył film dokumentalny pt. Plusy dodatnie, plusy ujemne o kontaktach Lecha Wałęsy z SB.

Jest współtwórcą telewizyjnego cyklu Errata do biografii, ujawniającego agenturalne wątki w życiorysach znanych Polaków. W kwietniu 2007 ogłosił, że znany językoznawca, profesor Jan Miodek był konfidentem SB, za co został mu wytoczony proces, który przegrał[9]. Wrocławski Sąd Apelacyjny oddalił apelację Grzegorza Brauna[10][11], podobnie jak Sąd Najwyższy, który wyrokiem z 10 września 2009 dodatkowo nakazał Braunowi przeprosić Jana Miodka w prasie ogólnopolskiej i Radiu Wrocław. 29 maja 2010 Grzegorz Braun złożył skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka[12], powołując się na artykuł 10 (prawo do wolności słowa) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Postępowanie rozpoczęło się 14 marca 2013[12] i zakończyło się w listopadzie 2014 wyrokiem Trybunału stwierdzającym, że polskie postępowania sądowe bezspornie naruszyły wolność wypowiedzi i skazującym Polskę na wypłacenie odszkodowania i zadośćuczynienia Grzegorzowi Braunowi[13].

W wyborach prezydenckich w 2010 znalazł się w komitecie poparcia Jarosława Kaczyńskiego[14]. W wyborach samorządowych w tym samym roku bez powodzenia kandydował do rady miasta Wrocławia z listy komitetu Polski Wrocław[15].

Wystąpienie Grzegorza Brauna 10 września 2012 w czasie debaty publicznej w warszawskim klubie „Hybrydy” stało się podstawą do rozpoczęcia przez Prokuraturę Rejonową Warszawa-Śródmieście postępowania wyjaśniającego czy użyte przez niego sformułowania mogą być przestępstwem polegającym na wzywaniu do popełnienia zbrodni[16]. 16 kwietnia 2013 prokuratura umorzyła śledztwo w tej sprawie.

We wrześniu 2012 Prokuratura Rejonowa Warszawa-Wola podjęła decyzję o przedstawieniu reżyserowi zarzutów mających związek z incydentem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie podczas ekshumacji jednej z ofiar katastrofy smoleńskiej. Zarzut naruszenia nietykalności cielesnej policjanta, wdarcia się na teren cmentarza i nieopuszczenie go pomimo żądania, został przedstawiony 3 stycznia 2013[17].

24 stycznia 2015 ogłosił decyzję o kandydowaniu na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w wyborach w 2015[18]. W przeprowadzonych 10 maja wyborach zajął 8. miejsce spośród 11 kandydatów, zdobywając 124 132 głosy, co stanowiło 0,83% głosów ważnych[19]. Zapowiedział oddanie głosu w II turze na Andrzeja Dudę[20].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nie jestem królikiem doświadczalnym – reżyseria, 2014
  • Nie o Mary Wagner – reżyseria, 2013
  • Transformacja – reżyseria, 2012
  • Poeta pozwany – reżyseria, 2012
  • Towarzysz generał idzie na wojnę – reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2011
  • Eugenika – w imię postępu – reżyseria, 2010
  • New Poland – reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2010
  • Towarzysz generał, reżyseria, scenariusz, 2009
  • Marsz wyzwolicieli, reżyseria, scenariusz, 2009
  • TW Bolek – scenariusz i reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2008
  • Oskarżenie – reżyseria, scenariusz, 2007
  • Defilada zwycięzców – scenariusz i reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2007
  • Errata do biografii – reżyseria, współpraca reżyserska, scenariusz, lektor, 20072010
  • Będziesz moja – reżyseria, 2006
  • Plusy dodatnie, plusy ujemne – reżyseria, 2006
  • Warto kochać – reżyseria, 2005
  • Arche. Czyste zło – scenariusz, 2002
  • Zacz@towani. Historie_miłosne.pl – reżyseria, 2001
  • Krótka seria – reżyseria, scenariusz, 2001
  • Wielka ucieczka cenzora – reżyseria, scenariusz, 1999
  • Śmierć człowieka utalentowanego – reżyseria, scenariusz, 1999
  • Obserwacja – realizacja, 1998
  • Reakcjonista – realizacja, scenariusz, 1996
  • Ostatnie powstanie – reżyseria, scenariusz, 1995
  • Gorący czwartek – reżyser II, 1993
  • Nie wierzę politykom – współpraca realizatorska, 1990

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1999: Wielka ucieczka cenzora – Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce
  • 2000: Wielka ucieczka cenzora – Nagroda Dyrektora I Programu TVP, Mały Przegląd Form Dokumentalnych, Szczecin
  • 2008: Defilada zwycięzców – Nagroda Radia Kielce za „artyzm dźwięku w formie dokumentalnej”, Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce
Oskarżenie – Nagroda Główna „Złoty Opornik” za „koncepcję artystycznego przedstawienia dramatu żołnierzy Drugiej Konspiracji i skonfrontowanie jej ze stanowiskiem oprawców”, Ogólnopolski Festiwal Filmowy „Niepokorni Niezłomni Wyklęci”, Ciechanów
  • 2012: Eugenika – Nagroda Feniks za „ważny, choć niekiedy wstrząsający w swoim wyrazie, głos na temat ochrony godności ludzkiego życia”, Stowarzyszenie Wydawców Katolickich, Warszawa[21]

Przypisy

  1. Grzegorz Michał Braun. sejm-wielki.pl.
  2. Informacje w BIP IPN.
  3. Biografia. mamprawowiedziec.pl.
  4. W Hołdzie Najjaśniejszemu Panu, Królowi Polski. legitymizm.pl, 25 października 2008.
  5. Grzegorz Braun – Okrągły Stół a projekt Unii Europejskiej. filesmap.com.
  6. Rozmowa z Grzegorzem Braunem o monarchii prawowitej. legitymizm.org, 19 kwietnia 2013.
  7. Druga rozmowa z Grzegorzem Braunem o monarchii prawowitej. legitymizm.org, 19 kwietnia 2013.
  8. 2 Dzień Niepodległości. legitymizm.org, 19 maja 2013.
  9. Profesor Miodek wygrał w sądzie z Braunem. wyborcza.pl, 3 lipca 2008.
  10. Braun ma przeprosić prof. Miodka. gazeta.pl, 29 października 2008.
  11. Dziennikarz przeprosi Miodka. rp.pl, 29 października 2008.
  12. 12,0 12,1 Application no. 30162/10 Grzegorz Michal BRAUN against Poland. hudoc.echr.coe.int, 29 maja 2010.
  13. ETPC: Polska naruszyła prawo reżysera G. Brauna do swobody wypowiedzi. onet.pl, 4 listopada 2014.
  14. Wrocławski Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego. jaroslawkaczynski.info.
  15. Serwis PKW – Wybory 2010.
  16. „Rozstrzelać redaktorów GW i TVN”. Prokuratura sprawdza. polskieradio.pl, 26 listopada 2012.
  17. Reżyser Grzegorz B. ma zarzuty w związku z ekshumacją na Powązkach. M.in. uderzenie ręką policjanta. wyborcza.pl, 19 kwietnia 2013.
  18. Grzegorz Braun wystartuje w wyborach prezydenckich. „Chodzi o tysiącletnie państwo i naród polski”. wpolityce.pl, 24 stycznia 2015.
  19. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r.. pkw.gov.pl.
  20. Wychodzimy z okopów!. grzegorzbraun2015.h2.pl, 12 maja 2015.
  21. Reprodukcja dyplomu. grzegorzbraun.pl, 4 maja 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]