Gubałówka
| Gubałówka | |
 Od lewej: Butorowski Wierch i Gubałówka |
|
| Państwo |  Polska |
| Pasmo | Pogórze Spisko-Gubałowskie |
| Wysokość | 1126 m n.p.m. |
|
Położenie na mapie Tatr
  Gubałówka
|
|
 49°18′27″N 19°56′09″E / 49.3075, 19.935833333333Na mapach: 49°18′27″N 19°56′09″E / 49.3075, 19.935833333333 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Gubałówka (dawna nazwa: Antgua) – szczyt o wysokości 1126 m na Pogórzu Gubałowskim (Paśmie Gubałowskim). Wznosi się po północno-zachodniej stronie Zakopanego. Po wschodniej stronie Gubałówki znajduje się najwyżej położona miejscowość w Polsce – Ząb, a po zachodniej sąsiaduje z Butorowskim Wierchem. U podnóża północnych stoków Gubałówki w dolinie potoku Bystrego położone jest Nowe Bystre[1].
Spis treści |
Turystyka i rekreacja [edytuj]
Na Gubałówkę prowadzi kolej linowo-terenowa z Zakopanego, wybudowana w 1938 roku, długości 1298 m, przy różnicy wysokości ok. 300 m., zmodernizowana w 2001 roku. Góra jest popularna wśród turystów odwiedzających Zakopane. Panorama całych polskich Tatr, Zakopanego oraz Podhala, Pienin, Gorców, Beskidu Żywieckiego jak i ich słowackiej części. Liczne sklepy z pamiątkami. Z Gubałówki prowadzi spacerowy Szlak Papieski na Butorowski Wierch 1160 m n.p.m., z którego można zjechać kolejką krzesełkową do Kościeliska. Na skutek sporów pomiędzy właścicielami gruntów na zboczu Gubałówki, a Polskimi Kolejami Linowymi, zjazd narciarski do dolnej stacji kolejki jest aktualnie niemożliwy.
Na górze znajdują się między innymi:
- ośrodek narciarski Gubałówka, z trasami na Polanie Gubałówka, rynną snowboardową i snowparkiem
- liczne, czynne zimą, narciarskie wyciągi orczykowe prywatnych właścicieli
- zjeżdżalnia grawitacyjna
- przekaźnik radiowo-telewizyjny RTON Gubałówka z masztem o wysokości 102 m.
Przyroda [edytuj]
Gubałówka jest w dużym stopniu bezleśna. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono tutaj występowanie storzana bezlistnego, prosienicznika plamistego i widlicza Isslera[2].
Galeria [edytuj]
-
Kolej linowo-terenowa na Gubałówkę – widok z wagonika.
-
Zjazd rynnowy, wraz z kawałkiem panoramy.
-
Stacja startowa.
-
Z prawej widoczna kolej linowo-terenowa.
Przypisy
- ↑ Geoportal. [dostęp 2010-07-10].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
