Gubin (Niemcy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Guben)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gubin
Guben
Herb
Herb Gubina
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Brandenburgia
Prawa miejskie 1235
Burmistrz Klaus-Dieter Hübner
Powierzchnia 43,75 km²
Wysokość 45 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2011)
• liczba ludności
• gęstość

18 931
433 os./km²
Nr kierunkowy 03561
Kod pocztowy 03172
Tablice rejestracyjne SPN
Plan Gubina
Plan Gubina
Położenie na mapie Brandenburgii
Mapa lokalizacyjna Brandenburgii
GubinGuben
Gubin
Guben
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
GubinGuben
Gubin
Guben
Ziemia 51°57′N 14°43′E/51,950000 14,716667Na mapach: 51°57′N 14°43′E/51,950000 14,716667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Gubin (niem. Guben, dolnołuż. Gubin, w latach 1961-1990 Wilhelm-Pieck-Stadt Guben) – miasto w niemieckiej części Dolnych Łużyc, znajdujące się na lewym brzegu Nysy Łużyckiej, w kraju związkowym Brandenburgia. Leży na granicy z Polską. W 1945 r. Gubin został podzielony na część wschodnią, polską – Gubin i część zachodnią – Guben, obecnie samodzielne miasto. Do 21 grudnia 2007 r. zlokalizowane były tutaj drogowe i kolejowe przejścia graniczne z Polską.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy wzmiankowane w pocz. XIII w. (1211) w dokumencie Henryka Brodatego zwalniającym z opłat celnych sól importowaną z Gubina i podającym, że posiadał prawo składu. W 1235 nadano przywilej lokacyjny i magdeburskie prawa miejskie a w 1311 prawo do bicia własnej monety.

W XVI wieku (od 1526) miasto należało do Czech, następnie w 1620 wraz z całymi Dolnymi Łużycami weszło w skład Saksonii, by po klęsce Napoleona i wspierającej go Saksonii, na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego w 1815 stać się częścią Prus a następnie Brandenburgii.

17 listopada 2006 w Gubinie otwarto tzw. Plastinarium kontrowersyjnego niemieckiego artysty Gunthera von Hagensa.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Od II poł. XIX wieku miasto notowało dynamiczny rozwój demograficzny – w 1860 miasto liczyło ok. 15 tys. mieszkańców, by w 1939 posiadać ich 45,8 tys. (z czego ok. 28 tys. w części prawobrzeżnej).

Obecnie Gubin liczy 18 931 mieszkańców. Wraz z polskim Gubinem tworzy aglomerację transgraniczną liczącą 35 967 mieszkańców.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Miasto miało "od zawsze" handlowy charakter, ze względu na swoje dogodne położenie – pogranicze słowiańsko-germańskie, ważne szlaki handlowe z północy na południe z Pomorza Zachodniego do Czech (wzdłuż Odry i Nysy Łużyckiej) oraz z zachodu na wschód z Łużyc do Wielkopolski. Handlowano wołami i zbożem z kupcami szkockimi, węgierskimi i polskimi. Ponadto uprawiano tu winorośl i wytwarzano wino, z którego swego czasu miasto słynęło. Zajmowano się również żeglugą na Nysie i Odrze.

W XIX w. założono na lewobrzeżnych, zachodnich przedmieściach Gubina pierwszą na Łużycach mechaniczną przędzalnię wełny. Od tego czasu miasto staje się znanym ośrodkiem włókienniczym.

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Współpraca krajowa[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W mieście znajduje się stacja kolejowa. Od roku 1904 w Gubinie natomiast kursowały tramwaje.

Przypisy