Gubin (Niemcy)
 |
Ten artykuł od 2010-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Gubin Guben |
|||
|
|||
| Państwo |  Niemcy |
||
| Kraj związkowy | Brandenburgia | ||
| Prawa miejskie | 1235 | ||
| Burmistrz | Klaus-Dieter Hübner | ||
| Powierzchnia | 43,75 km² | ||
| Wysokość | 45 m n.p.m. | ||
| Populacja (31 grudnia 2011) • liczba ludności • gęstość |
18 931 433 os./km² |
||
| Nr kierunkowy | 03561 | ||
| Kod pocztowy | 03172 | ||
| Tablice rejestracyjne | SPN | ||
Plan Gubina |
|||
|
Położenie na mapie Brandenburgii
  Gubin
Guben |
|||
|
Położenie na mapie Niemiec
 Gubin
Guben |
|||
 51°57′N 14°43′E / 51.95, 14.716666666667Na mapach: 51°57′N 14°43′E / 51.95, 14.716666666667 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Gubin (niem. Guben, dolnołuż. Gubin[1], w latach 1961-1990 Wilhelm-Pieck-Stadt Guben) – miasto w niemieckiej części Dolnych Łużyc, znajdujące się na lewym brzegu Nysy Łużyckiej, w kraju związkowym Brandenburgia. Leży na granicy z Polską. W 1945 r. Gubin został podzielony na część wschodnią, polską – Gubin i część zachodnią – Guben, obecnie samodzielne miasto. Do 2007 r. zlokalizowane były tutaj drogowe i kolejowe przejścia graniczne z Polską.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Po raz pierwszy wzmiankowane w pocz. XIII w. (1211) w dokumencie Henryka Brodatego zwalniającym z opłat celnych sól importowaną z Gubina i podającym, że posiadał prawo składu. W 1235 nadano przywilej lokacyjny i magdeburskie prawa miejskie a w 1311 prawo do bicia własnej monety.
W XVI wieku (od 1526) miasto należało do Czech, następnie w 1620 wraz z całymi Dolnymi Łużycami weszło w skład Saksonii, by po klęsce Napoleona i wspierającej go Saksonii, na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego w 1815 stać się częścią Prus a następnie Brandenburgii.
17 listopada 2006 w Gubinie otwarto tzw. Plastinarium kontrowersyjnego niemieckiego artysty Gunthera von Hagensa.
Demografia [edytuj]
Od II poł. XIX wieku miasto notowało dynamiczny rozwój demograficzny – w 1860 miasto liczyło ok. 15 tys. mieszkańców, by w 1939 posiadać ich 45,8 tys. (z czego ok. 28 tys. w części prawobrzeżnej).
Obecnie Gubin liczy 18 931 mieszkańców. Wraz z polskim Gubinem tworzy aglomerację transgraniczną liczącą 35 967 mieszkańców.
Gospodarka [edytuj]
Miasto miało "od zawsze" handlowy charakter, ze względu na swoje dogodne położenie – pogranicze słowiańsko-germańskie, ważne szlaki handlowe z północy na południe z Pomorza Zachodniego do Czech (wzdłuż Odry i Nysy Łużyckiej) oraz z zachodu na wschód z Łużyc do Wielkopolski. Handlowano wołami i zbożem z kupcami szkockimi, węgierskimi i polskimi. Ponadto uprawiano tu winorośl i wytwarzano wino, z którego swego czasu miasto słynęło. Zajmowano się również żeglugą na Nysie i Odrze.
W XIX w. założono na lewobrzeżnych, zachodnich przedmieściach Gubina pierwszą na Łużycach mechaniczną przędzalnię wełny. Od tego czasu miasto staje się znanym ośrodkiem włókienniczym.
Współpraca międzynarodowa [edytuj]
Komunikacja [edytuj]
W mieście znajduje się stacja kolejowa. Od roku 1904 w Gubinie natomiast kursowały tramwaje.
Przypisy
|
|||||||||||||||||
![[1]](http://www.mapywig.org/m/wig500k/MAPA_POLSKI_1_500_000_LEGNICA_5.jpg){kind=link}