Gudrun Burwitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gudrun (z prawej) z matką w 1945 roku

Gudrun Burwitz, z domu Himmler (ur. 6 sierpnia 1929 w Monachium) – jedyna córka Himmlera i jego żony Margarete Boden.

Spis treści

Biografia [edytuj]

Dzieciństwo i młodość Gudrun Burwitz przypadły na czasy III Rzeszy i II wojny światowej. Towarzyszyła mu w podróżach służbowych, w tym także wizytacjach obozów koncentracyjnych. Po jednej z nich napisała w swoim dzienniku: "Dziś byliśmy w KL Dachau. Widzieliśmy zielnik, grusze i obrazy, które namalowali więźniowie. Śliczne!"[1] W chwili śmierci ojca miała niespełna 16 lat.

Po zakończeniu II wojny światowej przez 4 lata przebywała wraz z matką w areszcie pod nadzorem Brytyjczyków[2]. Mieszkała z nią także w zakładzie fundacji Bethel[3]. Wyszła za mąż za dziennikarza o neonazistowskich poglądach dr Wulfa-Dietera Burwitza. Para doczekała się dwójki dzieci.

Gudrun Burwitz poświęciła się pielęgnowaniu pamięci o ojcu. Obecnie mieszka w domu starców koło Monachium[4]. Jest zaangażowana w pomoc i wspieranie byłych nazistowskich funkcjonariuszy III Rzeszy w ramach organizacji Cicha Pomoc (Stille Hilfe). Działa w niej aktywnie od 1951 roku. Wspierała m.in. Antona Mallota, Klausa Barbiego, Ericha Priebke, oskarżonych w procesie załogi Majdanka oraz Ernę Wallisch[5].

Przyczyniła się także do założenia w 1952 roku młodzieżowej organizacji Wiking-Jugend, zakazanej przez rząd niemiecki w 1994 roku. Przyjaźniła się z holenderską, prawicową działaczką Florentine Rost van Tonningen – żoną Rosta van Tonningen. Brała udział w spotkaniach weteranów SS, organizowanych przez karyncką FPÖ. Sponsoruje również stale działalność młodych ruchów neonazistowskich.

Oliver Schröm w swojej książce opisującej działalność Cichej Pomocy nazwał Burwitz "olśniewającą nazistowską księżniczką posiadającą status bóstwa dla tych, którzy wierzą w stare, dobre czasy"[6][7]. O Gudrun Burwitz mówi się, iż "do tej pory zachowała miłość do zbrodniczego systemu i w miarę swoich możliwości stara się nadal mu służyć, choć nie na polu walki, tylko pomagając tym, którzy za brunatną przeszłość mają być dziś osądzeni"[8].

Przypisy

  1. ↑ NS-PROZESSE - Focus (2009)
  2. ↑ Siegfried Helm, Himmlers Tochter hilft den alten Gefährten w "Berliner Morgenpost" 1998
  3. ↑ Fundacja Bethel
  4. ↑ Leben in Jerusalem: Die Naziprinzessin Gudrun Burwitz
  5. ↑ Cicha Pomoc dla nazistów, "Gazeta Wyborcza" 2007.
  6. ↑ Gudrun Burwitz und die "Stille Hilfe": Die schillernde Nazi-Prinzessin Artykuł w Tagespiegel (2001)
  7. ↑ Córka Himmlera wspiera hitlerowskich zbrodniarzy, "Polska. The Times" 2010.
  8. ↑ Kazimierz Sikorski, Córka Himmlera była w organizacji, która pomagała nazistom po wojnie, "Polska. The Times" 2010.

Bibliografia [edytuj]

  • "Cicha Pomoc i brunatni towarzysze", oprac. Oliver Schröm i Andrea Röpke, wyd. 2002.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gudrun_Burwitz&oldid=36073821”