Gudrun Burwitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gudrun (z prawej) z matką w 1945 roku

Gudrun Burwitz, z domu Himmler (ur. 6 sierpnia 1929 w Monachium) – jedyna córka Himmlera i jego żony Margarete Boden.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość Gudrun Burwitz przypadły na czasy III Rzeszy i II wojny światowej. Towarzyszyła ojcu w podróżach służbowych, w tym także wizytacjach obozów koncentracyjnych. Po jednej z nich napisała w swoim dzienniku: „Dziś byliśmy w KL Dachau. Widzieliśmy zielnik, grusze i obrazy, które namalowali więźniowie. Śliczne!”[1] W chwili śmierci ojca miała niespełna 16 lat.

Po zakończeniu II wojny światowej przez 4 lata przebywała wraz z matką w areszcie pod nadzorem Brytyjczyków[2]. Mieszkała z nią także w zakładzie fundacji Bethel[3]. Wyszła za mąż za dziennikarza o neonazistowskich poglądach dr. Wulfa-Dietera Burwitza. Para doczekała się dwójki dzieci.

Gudrun Burwitz poświęciła się pielęgnowaniu pamięci o ojcu. Obecnie mieszka w domu starców koło Monachium[4]. Jest zaangażowana w pomoc i wspieranie byłych nazistowskich funkcjonariuszy III Rzeszy w ramach organizacji Cicha Pomoc (Stille Hilfe). Działa w niej aktywnie od 1951 roku. Wspierała m.in. Antona Mallota, Klausa Barbiego, Ericha Priebke, oskarżonych w procesie załogi Majdanka oraz Ernę Wallisch[5].

Przyczyniła się także do założenia w 1952 roku młodzieżowej organizacji Wiking-Jugend, zakazanej przez rząd niemiecki w 1994 roku. Przyjaźniła się z holenderską, prawicową działaczką Florentine Rost van Tonningen – żoną Rosta van Tonningen. Brała udział w spotkaniach weteranów SS, organizowanych przez karyncką FPÖ. Sponsoruje również stale działalność młodych ruchów neonazistowskich.

Oliver Schröm w swojej książce opisującej działalność Cichej Pomocy nazwał Burwitz „olśniewającą nazistowską księżniczką posiadającą status bóstwa dla tych, którzy wierzą w stare, dobre czasy”[6][7]. O Gudrun Burwitz mówi się, iż „do tej pory zachowała miłość do zbrodniczego systemu i w miarę swoich możliwości stara się nadal mu służyć, choć nie na polu walki, tylko pomagając tym, którzy za brunatną przeszłość mają być dziś osądzeni”[8].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Cicha Pomoc i brunatni towarzysze”, oprac. Oliver Schröm i Andrea Röpke, wyd. 2002.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]