Guillermo Coria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Guillermo Coria
Guillermo Coria
Państwo  Argentyna
Miejsce zamieszkania Venado Tuerto
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1982
Rufino
Wzrost 175 cm
Masa ciała 69 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery 28 kwietnia 2009
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 3 (3 maja 2004)
Australian Open 4R (2003, 2005)
Roland Garros F (2004)
Wimbledon 4R (2005)
US Open QF (2003, 2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 183 (1 marca 2004)
Australian Open 2R (2003)
Wimbledon 2R (2004)

Guillermo Sebastian Coria (ur. 13 stycznia 1982 w Rufino) – argentyński tenisista.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Coria jest praworęcznym specjalistą od gry na nawierzchni ceglanej. Jego tenis opiera się na regularności uderzeń (backhand oburęczny), a także precyzji minięć i dobrej obronie. Coria zyskał sobie przydomek El Mago ze względu na widowiskowość i fantazję na korcie.

Odnosił sukcesy jako junior – wygrał grę pojedynczą na French Open w 1999 roku (pokonał w finale rodaka Davida Nalbandiana) oraz grę podwójną na Wimbledonie (w parze z Nalbandianem). W 1997 wygrał prestiżowy juniorski turniej Orange Bowl do lat 16, w 1998 przegrał w finale Orange Bowl do lat 18 ze Szwajcarem Rogerem Federerem.

Od 2000 tenisista zawodowy. Pierwsze znaczące sukcesy odniósł w 2001, awansując do finału turnieju na Majorce i wygrywając turniej w Viña del Mar. W 2002 przegrał w finale w Costa Do Sauipe.

Szereg sukcesów Coria odniósł w 2003. Był w finałach w Buenos Aires oraz w Monte Carlo, a także wygrał pięć turniejów – Hamburg, Bazylea, Kitzbühel, Sopot i Stuttgart (korty otwarte). Doszedł do półfinału French Open (pokonał m.in. Andre Agassiego, uległ Martinowi Verkerkowi) i ćwierćfinału US Open (przegrał z Agassim); w Australian Open dotarł do IV rundy. Wyniki te zapewniły mu pozycję w czołowej dziesiątce rankingu światowego (zakończył rok jako nr 5.) i występ w kończącym sezon turnieju Masters, w którym odpadł na etapie meczów grupowych (uległ Rainerowi Schüttlerowi i Andy'emu Roddickowi, pokonał Juana Carlosa Ferrero).

W 2004 wygrał m.in. turnieje w Buenos Aires i Monte Carlo, awansował ponadto do finału w Miami i Hamburgu. W maju 2004 zaliczany był do grona faworytów jedynego turnieju wielkoszlemowego na nawierzchni ziemnej, French Open. Bez straty seta awansował do półfinału, w którym pokonał Brytyjczyka Tima Henmana w czterech partiach. W finale uległ swojemu rodakowi, Gastónowi Gaudio. Mecz finałowy miał dramatyczny przebieg; pierwsze dwa sety wygrał Coria (6:0, 6:3), w trzecim lepszy okazał się Gaudio. Na początku czwartej partii Coria doznał kontuzji, która uniemożliwiła mu bieganie; po skorzystaniu z pomocy medycznej Coria kontynuował jednak pojedynek i wyszedł na prowadzenie w decydującym, piątym secie. Serwował na wygranie meczu przy stanie 5:4 i 6:5, jednak dwukrotnie Gaudio wyrównywał (przy stanie 6:5 Coria nie wykorzystał dwóch piłek meczowych). Ostatecznie Gaudio triumfował 0:6, 3:6, 6:4, 6:1, 8:6. Tego roku Coria dotarł do finału turnieju na kortach trawiastych w 's-Hertogenbosch w Holandii; w decydującej rozgrywce uległ Francuzowi Michaëlowi Llodrze. Na koniec sezonu ponownie zakwalifikował się do turnieju Masters, ale odpadł po serii porażek w meczach grupowych. Występ w Masters był pierwszym po kilkumiesięcznej przerwie spowodowanej kontuzją.

W roku 2005 Coria wygrał turniej z cyklu ATP w chorwackim Umag pokonując 6:2, 4:6, 6:2 Carlosa Moyę. Osiągnął IV rundę Australian Open (uległ Nalbandianowi), dotarł do finału w Monte Carlo, który przegrał 3:6, 1:6, 6:0, 5:7 z Rafaelem Nadalem. Tenisiści spotkali się ponownie w finale w Rzymie wygranym 6:4, 3:6, 6:3, 4:6, 7:6(6) przez Nadala. W dalszej części sezonu Coria awansował do ćwierćfinału w Hamburgu (przegrał z Rogerem Federerem), osiągnął IV rundę French Open ulegając Nikołajowi Dawydience oraz Wimbledonu przegrywając z Andym Roddickiem. Podczas US Open dotarł do ćwierćfinału, gdzie poniósł porażkę Robbym Gineprim. Kolejny finał osiągnął w Pekinie spotykając się ponownie z Nadalem (porażka 7:5, 1:6, 2:6). Na zakończenie sezonu wystąpił w Masters Cup odpadając w fazie grupowej.

W 2006 Argentyńczyk osiągnął III rundę w Australian Open (porażka z Sébastienem Grosjeanem). W połowie kwietnia dotarł do ćwierćfinału turnieju w Monte Carlo, jednak po raz kolejny w karierze nie sprostał Nadalowi, przegrywając 2:6, 1:6. Tego roku zabrakło go na wielkoszlemowych imprezach French Open i Wimbledonu. Pierwszy w sezonie półfinał z udziałem Argentyńczyka miał miejsce w Amersfoort, jednak mecz o finał przegrał z Novakiem Đokoviciem. Z powodu kontuzji odpadł w pierwszej rundzie US Open z Ryanem Sweetingiem.

Dnia 22 października 2007 roku Guillermo Coria powrócił do gry po ponad rocznej przerwie spowodowanej kontuzjami. Startował w challengerze w Belo Horizonte, gdzie w pierwszej rundzie skreczował po przegranym 1 secie z Juanem Pablo Brzezickim.

Na korty powrócił pod koniec stycznia 2008 w Viña del Mar, jednak przegrał w pierwszej rundzie z Pablo Cuevasem. Pierwszy wygrany mecz Argentyńczyka po rocznej przerwie miał miejsce w Costa do Sauipe, gdzie pokonał w pierwszej rundzie Francesco Aldiego 6:4, 7:5, jednak w drugiej przegrał z Filippo Volandrim 1:6, 2:6. Od tej pory Coria pojawił się w kilku challengerach oraz w turnieju Barcelonie, gdzie odpadł z Tejmurazem Gabaszwilim.

Dnia 28 kwietnia 2009 roku Coria zakończył karierę sportową.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–1)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup (0–0)
ATP Masters Series (2–5)
ATP International Series Gold (2–0)
ATP International Series (5–5)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (0–3)
Ceglana (8–7)
Trawiasta (0–1)
Dywanowa (1–0)

Gra pojedyncza (9-11)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 18 lutego 2001 Chile Viña del Mar Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 4:6, 6:2, 7:5
Finalista 1. 6 maja 2001 Hiszpania Majorka Ceglana Hiszpania Alberto Martín 3:6, 6:3, 2:6
Finalista 2. 15 września 2002 Brazylia Costa do Sauipe Twarda Brazylia Gustavo Kuerten 7:6(4), 5:7, 6:7(2)
Finalista 3. 23 lutego 2003 Argentyna Buenos Aires Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 3:6, 6:4, 4:6
Finalista 4. 20 kwietnia 2003 Monako Monte Carlo Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 2:6, 2:6
Zwycięzca 2. 18 maja 2003 Niemcy Hamburg Ceglana Argentyna Agustín Calleri 6:3, 6:4, 6:4
Zwycięzca 3. 20 lipca 2003 Niemcy Stuttgart Ceglana Hiszpania Tommy Robredo 6:2, 6:2, 6:1
Zwycięzca 4. 27 lipca 2003 Austria Kitzbühel Ceglana Chile Nicolás Massú 6:1, 6:4, 6:2
Zwycięzca 5. 3 sierpnia 2003 Polska Sopot Ceglana Hiszpania David Ferrer 7:5, 6:1
Zwycięzca 6. 26 października 2003 Szwajcaria Bazylea Dywanowa (hala) Argentyna David Nalbandian walkower
Zwycięzca 7. 22 lutego 2004 Argentyna Buenos Aires Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 6:4, 6:1
Finalista 5. 4 kwietnia 2004 Stany Zjednoczone Miami Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 7:6(2), 3:6, 1:6, krecz
Zwycięzca 8. 25 kwietnia 2004 Monako Monte Carlo Ceglana Niemcy Rainer Schüttler 6:2, 6:1, 6:3
Finalista 6. 16 maja 2004 Niemcy Hamburg Ceglana Szwajcaria Roger Federer 6:4, 4:6, 2:6, 3:6
Finalista 7. 6 czerwca 2004 Francja French Open, Paryż Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 6:0, 6:3, 4:6, 1:6, 6:8
Finalista 8. 20 czerwca 2004 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Francja Michaël Llodra 3:6, 4:6
Finalista 9. 17 kwietnia 2005 Monako Monte Carlo Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 3:6, 1:6, 6:0, 5:7
Finalista 10. 8 maja 2005 Włochy Rzym Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 4:6, 6:3, 3:6, 6:4, 6:7(6)
Zwycięzca 9. 31 lipca 2005 Chorwacja Umag Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 6:2, 4:6, 6:2
Finalista 11. 18 września 2005 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Hiszpania Rafael Nadal 7:5, 1:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 2R 4R 1R 4R 3R 0 / 5 9–5
Francja French Open 2R 1R 3R SF F 4R 1R 0 / 7 17–7
Wielka Brytania Wimbledon 1R 1R 2R 4R 0 / 4 4–4
Stany Zjednoczone US Open 3R QF QF 1R 0 / 4 10–4
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 3 0 / 2 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 2 0 / 1 0 / 20 N/A
Bilans spotkań 1–1 1–3 4–2 12–4 7–3 13–4 2–2 0–1 N/A 40–20

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]