Guillermo Yávar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Guillermo Yávar
Imię i nazwisko Guillermo Yávar Romo
Data i miejsce
urodzenia
26 marca 1943
Santiago,  Chile
Pozycja pomocnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 71 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1961-1965
1965-1970
1971-1973
1974
1975
1976
1977-1979
1980
1981
Magallanes
Universidad de Chile
Unión Española
Universidad de Chile
Universidad Católica
O'Higgins
Cobreloa
Audax Italiano
Aviación

134 (43)

24 (5)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1964-1974  Chile 26 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1983
1985
1989-1991
1992
1993
1994-1995
1998
1999
2002
Ñublense
Cobreloa
Provincial Osorno
Unión Española
Provincial Osorno
La Serena
Unión Española
Magallanes
Provincial Osorno

Guillermo Yávar Romo (ur. 26 marca 1943 w Santiago) - piłkarz chilijski grający podczas kariery na pozycji pomocnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską Guillermo Yávar rozpoczął w stołecznym Magallanes w 1961. W latach był zawodnikiem Universidad de Chile. Z Universidad de Chile dwukrotnie zdobył mistrzostwo Chile w 1967 i 1969. W 1971 przeszedł do Unión Española. Z Uniónem Española zdobył mistrzostwo Chile w 1973. Indywidualnie był królem strzelców ligi chilijskiej w 1974.

Kolejne trzy lata spędził w: Universidad de Chile oraz drugoligowych Universidad Católica i O'Higgins Rancagua, z którymi awansował do pierwszej ligi w 1975 i 1976. W latach 1977-1979 był zawodnikiem klubu Cobreloa Calama, z którym w 1977 awansował do chilijskiej ekstraklasy.

Rok 1980 spędził w stołecznym Audax Italiano. Piłkarską karierę zakończył w drugoligowym Aviación Santiago w 1981.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Chile Yávar zadebiutował 14 października 1964 w zremisowanym 1-1 spotkaniu o Copa Carlos Dirttborn z Argentyną.

W 1966 roku został powołany przez selekcjonera Luisa Álamosa do kadry na Mistrzostwa Świata w Anglii. Na Mundialu Yávar był rezerwowym i nie wystąpił w żadnym meczu. W 1974 roku po raz drugi został powołany przez selekcjonera Luisa Álamosa do kadry na Mistrzostwa Świata w RFN. Na Mundialu Páez wystąpił w dwóch meczach z NRD i Australią, który był jego ostatnim meczem w reprezentacji. Od 1972 do 1974 roku rozegrał w kadrze narodowej 26 spotkań, w których strzelił 2 bramki.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu piłkarskiej kariery Páez został trenerem. Pracę trenerską rozpoczął w drugoligowym Ñublense Chillán, z którym spadł do trzeciej ligi. W 1985 prowadził Cobreloę, z którą zdobył mistrzostwo Chile. W latach 1989-1991 trenował Provincial Osorno, z którym w 1990 awansował do chilijskiej ekstraklasy, by po roku z niej spaść. W 1992 prowadził Unión Española, a w 1993 ponownie Provincial Osorno. W latach 1994-1995 był trenerem Deportes La Serena, z którym spadł do drugiej ligi. Z ławką trenerską pożegnał się w drugoligowym Provincial Osorno w 2002.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]