Gumka recepturka
Gumka recepturka – cienki, gumowy bądź lateksowy, elastyczny pasek zamknięty w okrąg, służący głównie do nietrwałego spinania ze sobą przedmiotów. Obwód gumki recepturki zazwyczaj nie przekracza kilkunastu centymetrów.
Gumka recepturka została wynaleziona przez Stephena Perry'ego, który w 1844 roku złożył podanie o dotyczący jej patent, który uzyskał 17 marca 1845 roku[1]. Pierwotnie służyła do spinania luźnych stron czy innych papierów[2]. Służyła także do przytwierdzania papierowej recepty do buteleczki z lekarstwem, skąd wywodzi się jej polska nazwa.[potrzebne źródło]
Produkcja gumek recepturek nie zmieniła się od czasów Perry'ego i polega na maszynowym odcinaniu z gumowej rury okręgów o zadanej szerokości[2]. W domowych warunkach gumki recepturki wyrabiano ze starych dętek rowerowych, ucinając nożyczkami wąskie skrawki.[potrzebne źródło]
Gumki recepturki stały się także elementami zabawek, jako ich element napędowy[3] lub jako "amunicja" w strzelających nimi "strzelbach" i "pistoletach", z których pierwsze zostały opatentowane w 1920 roku[4].
Przypisy
- ↑ John Loadman, Francis James: The Hancocks of Marlborough: Rubber, Art and the Industrial Revolution - A Family of Inventive Genius. 2009. ISBN 978-0199573554. (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Thomas J. Craughwell: Wielka księga wynalazków. Bellona, 2010, s. 232. ISBN 9788311118683.
- ↑ Francis Edward Abernethy: Texas toys and games. University of North Texas Press, 1997, s. 36, seria: Texas Folklore Society Publications. ISBN 9781574410372.
- ↑ D.E.. The Rubber Band Plays On. „Popular Mechanics”. 161 (4), s. 56, Apr 1984. Hearst Magazines. ISSN 0032-4558 (ang.).
