Gumno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gumno włościańskie

Gumno – termin, stosowany w zależności od regionu na określenie odgrodzonej części gospodarstwa chłopskiego, przeznaczonej dla przechowania lub młócenia zboża lub na klepisko w stodole, na którym mełło się zboże, a także na podwórze z budynkami gospodarskimi.

Na gumnie mogły znajdować się drewniane budowle, takie jak młockarnia oraz stodoła (ros. овин), w której suszono snopy siana i mełło się zboże. Dla młócenia mogła być przeznaczona oddzielna szopa , w której po zakończeniu prac przechowywano drobną słomę i plewy. Niektóre były zaopatrywane w suszarnie dla zboża lub zasieki dla różnych rodzajów zboża. Niekiedy nad gumnem wznoszono jedną wielką drewnianą konstrukcję. Często gumna miały charakterystyczną budowę: na planie prostokąta, wznoszone były metodą zrębową lub przysłupową, miały niskie ściany, wysoki czterospadzisty dach, położony na sochach, brama od strony dłuższego boku gumna lub bezpośrednio w podłużnej ścianie budynku. Rozmiar gumna zależał od stopnia zamożności właściciela. W większych gospodarstwach do pracy w gumnie wyznaczano pracownika, nazywanego gumiennym.

Specyfika regionalna[edytuj | edytuj kod]

Nazwą gumno określano budynki na przechowywanie snopów, siana i karmy, miejsce, gdzie znajdowały się te zabudowania, nazywano gumniszczem. Niekiedy oba słowa używano zamiennie. Na przykład, w północno-wschodniej Mińszczyźnie funkcję gumna spełniały szopa na siano oraz otwarta ubita przestrzeń do młócenia zboża. W tym przypadku miejsce, gdzie stała szopa, nazywano gumniszczem, natomiast gumnem określano otwartą przestrzeń do pracy ze zbożem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Гумно, Большая советская энциклопедия.
  • Гумно, Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона.