Gundobad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gundobad (c. 452-516) - syn Gundloka, siostrzeniec Rycymera. Król Burgundów (473-516).

W roku 472 został wezwany przez swojego wuja Rycymra do Italii. Zabił cesarza Antemiusza w obrębie bazyliki św. Piotra[1]. W latach 472-473 faktyczny władca Cesarstwa Zachodniorzymskiego; 3 marca 473 powołał na tron marionetkowego cesarza Gliceriusza. Niedługo po tym musiał wracać do Burgundii by przejąć władzę po śmierci stryja Chilperyka I. Po powrocie, w początkowym okresie sprawował władzę w formie tetrarchii wraz z trójką swoich braci: Geodesielem, Chilperykiem II i Godomarem II, po wyeliminowaniu braci objął rządy samodzielne[2]. Zasłynął jako prawodawca. Wzorując się na wizygockim królu Euryku kazał skodyfikować[3] prawo burgundzkie (Lex Gundobada).

Gundoband był wyznania ariańskiego, jako władca prowadził politykę tolerancji religijnej. Żona Gudnabanda, królowa Karetena była katoliczką. Władzę po Gundabandzie przejął jego syn Zygmunt wychowany przez matkę w religii katolickiej[4]. Zygmunt uznał katolicyzm religią oficjalna państwa - został uznany za świętego (patron Czech).

Przypisy

  1. Bruno Dumezil: Chrześcijańskie korzenie Europy. Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki, 2008, s. 397 i n.. ISBN 978-83-89637-85-7.
  2. Bruno Dumezil: Chrześcijańskie korzenie Europy. Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki, 2008, s. 397-406,1038. ISBN 978-83-89637-85-7.
  3. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie - Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 108. ISBN 978-83-7425-697-1.
  4. Bruno Dumezil: Chrześcijańskie korzenie Europy. Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki, 2008, s. 373 - 418. ISBN 978-83-89637-85-7.


Poprzednik
Chilperyk I
Blason Ducs Bourgogne (ancien).svg Król Burgundów
476-516
Blason Ducs Bourgogne (ancien).svg Następca
Zygmunt I