Gunica
| Gunica | |
 Gunica w Jasienicy |
|
| Lokalizacja | Europa Polska |
| Źródło | okolice wsi Łęgi 53°31′08″N 14°20′45″E / 53.518888888889, 14.345833333333 |
| Ujście | Odra (przy jej ujściu) Police 53°36′14″N 14°34′23″E / 53.603888888889, 14.573055555556 |
| Długość | ok. 32 km |
| Największe dopływy | Mała Gunica, Kanał Wołczkowski, Jasienica |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Rzeki Polski | |
Gunica (do 1945 niem. Aalbach) – rzeka o długości ok. 32 km[1], lewy dopływ Odry, płynąca w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie), jedna z głównych rzek Puszczy Wkrzańskiej.
Augustianie – zakonnicy jasienickiego klasztoru – uregulowali w XIV wieku koryto rzeki[potrzebne źródło].
Rejon ujścia Gunicy do Odry wchodził w skład Enklawy Polickiej. Obecnie znajduje się na terenie miasta Police i części wiejskiej gminy Police.
Spis treści |
Przebieg [edytuj]
Płynie przez obszar Równiny Wkrzańskiej określanej również nazwą Równina Policka. Wypływa ze źródeł w okolicach wsi Łęgi w gminie Dobra (Szczecińska). Płynąc w kierunku wschodnim, przepływa kolejno przez okolice wsi Stolec, jezioro Świdwie i obszar rezerwatu Świdwie, wieś Węgornik w gminie Police, od północy mija wsie Tanowo i Witorza, płynie przez Tatynię. Tuż za Tatynią na rzece ustalona jest granica oddzielająca miasto Police od wsi Wieńkowo położonej nad Gunicą. Ok. 3 km po przepłynięciu przez północną dzielnicę Polic – Jasienicę uchodzi do Odry[2], tuż przy jej ujściu do Roztoki Odrzańskiej.
W okolicy ujścia do wody Gunicy łączą się z wodami strugi Jasienicy.
Przyroda [edytuj]
Występują w niej ryby takie jak okonie, płocie, sandacze, miętusy, leszcze, liny, szczupaki, itp.[potrzebne źródło]
Obszar Doliny Dolnej Odry w rejonie ujścia Gunicy jest objęty granicami obszaru Ujście Odry i Zalew Szczeciński sieci Natura 2000.
Turystyka [edytuj]
- Puszcza Wkrzańska
- szlak kajakowy (dł. ok. 20 km): Węgornik - Tanowo - Witorza - Tatynia - Wieńkowo - Police (Jasienica)[3]
- zabytki architektoniczne położone nad brzegiem rzeki:
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Szczecina. T. I A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 320. ISBN 8387341452. (pol.)
- ↑ Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
- ↑ Okolice Szczecina: 1:75 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2007, s. 1-2. ISBN 978-83-601-2096-5. (pol.)
