Guns N’ Roses

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Guns N’ Roses
Guns n roses.jpg
Guns N’ Roses podczas koncertu 10 grudnia 2006 roku
Rok założenia 1985
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek hard rock[1], heavy metal[1][2]
Wytwórnia płytowa Geffen Records, UZI Suicide
Powiązania Velvet Revolver, Slash's Snakepit, Slash's Blues Ball
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Guns N’ Rosesamerykański zespół hardrockowy, założony w Los Angeles, w stanie Kalifornia w 1985 r. Oryginalny skład, w którym zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Geffen Records w roku 1986 wyglądał następująco: Axl Rose (wokal), Slash (gitara prowadząca), Izzy Stradlin (gitara rytmiczna), Duff McKagan (gitara basowa), Steven Adler (perkusja). W chwili obecnej Rose jest jedyną osobą z tamtego składu, która nadal pozostaje w zespole – uzupełniają go Ron Thal oraz DJ Ashba (gitary prowadzące), Richard Fortus (gitara rytmiczna), Tommy Stinson (gitara basowa), Frank Ferrer (perkusja) oraz Dizzy Reed i Chris Pitman (instrumenty klawiszowe). Guns N’ Roses wydali sześć albumów studyjnych, sprzedając ponad 100 milionów egzemplarzy na całym świecie w tym 45 milionów w USA.

Rok po wydaniu, debiutancki album Guns N’ Roses – Appetite for Destruction (1987) osiągnął pierwsze miejsce w rankingu Billboard 200, dzięki sile hitu Sweet Child O’ Mine, ich jedyny singiel osiągnął pierwsze miejsce w rankingu Billboard Hot 100. Album sprzedał się w nakładzie 28 milionów kopii na całym świecie, w tym 18 milionów tylko w USA, ustanawiając go najlepiej sprzedającym się debiutanckim albumem wszech czasów. Po sukcesie ich debiutanckiego albumu została wydana płyta G N' R Lies (1988), zawierająca 8 piosenek. Nagrane zostały na niej takie hity jak Patience, Used to Love Her oraz kontrowersyjny kawałek One in a Million. Znalazły się na niej również 4 utwory z minialbumu Live ?!*@ Like a Suicide (1986). Podwójny album Use Your Illusion I i Use Your Illusion II (1991) zadebiutował na miejscu 2. oraz 1. na liście Billboard 200 i został łącznie sprzedany w liczbie 35 milionów egzemplarzy na całym świecie, wliczając w to 14 milionów w USA. Ostatnim albumem grupy w „starym składzie” był krążek coverowy The Spaghetti Incident? (1993). Po 10 latach, Geffen Records, zmuszony brakiem przysyłanego przez Axla materiału, wydał Greatest Hits (2004). Album uzyskał potrójną platynę. W roku 2008, Guns N’ Roses, po wielu wewnętrznych zmianach, wydał wyczekiwany album Chinese Democracy. Zadebiutowała na miejscu 3 w rankingu Billboard 200, jednak przerosła oczekiwania przemysłu, zyskując z reguły dość dobre opinie. Klasyczny skład oraz dodatkowo późniejsi członkowie (Dizzy Reed i Matt Sorum) zostali włączeni w 2012 roku do Rock and Roll Hall of Fame.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Formowanie (1985-1986)[edytuj | edytuj kod]

Guns N’ Roses zostało utworzone w marcu w 1985 roku przez wokalistę W. Axla Rose (William Bruce Rose, Jr. vel William Bruce Bailey) oraz gitarzystę rytmicznego Izzy’ego Stradlina (Jeffrey Dean Isbell) z Hollywood Rose, wspólnie z gitarzystą Tracii Gunsem, basistą Ole Beichem oraz perkusistą Robem Gardnerem z L.A. Guns. Grupa stworzyła nazwę z połączenia nazw 2 grup z których powstała. Po krótkim czasie, 4 dni przed pierwsza trasą zespołu pierwsi członkowie Ole Beich, Tracii Guns i Rob Gardner zrezygnowali z zespołu i zastąpili ich Slash (Saul Hudson) na gitarze, Steven Adler na perkusji (obaj z zespołu Road Crew) i Duff McKagan na basie.

W czerwcu 1985, jedyne 4 dni po tym jak skład został skompletowany, grupa wybrała się na, krótką, niezorganizowaną trasę koncertową po zachodnim wybrzeżu, zaczynając w Sacramento w Kalifornii, a kończąc w domu McKagana w Seattle, Waszyngton. Ta trasa, nazywana piekielną („Hell Tour”) przypieczętowała pierwszy stabilny skład zespołu. McKagan komentował później „Ta trasa postawiła przed nami jasno, na co było nas stać, co chcieliśmy i co mogliśmy zrobić, aby osiągać nasze cele jako zespół.

Ich rosnącą obecnością na Hollywoodzkiej scenie – granie w tak sławnych barach jak The Troubadour i The Roxy – Guns N’ Roses ściągnęli na siebie uwagę większych producentów i wytwórni. W marcu, roku 1986 podpisali opiewający na 75,000$ kontrakt z Geffen Records. W grudniu tego roku wydali 4-utworową EP-kę o nazwie Live ?!*@ Like a Suicide, stworzoną by zachować żywe zainteresowanie grupą podczas ich pobytu w studio. EPka zawierała cover Rose Tattoo „Nice Boys” oraz Aerosmith „Mama Kin”, a także 2 autorskie – punkowy utwór „Reckless Life” oraz inspirowaną klasycznym rockiem „Move to the City”. Choć zapowiadano, ze kawałki były nagrywane „Live”, to tak naprawdę były to kawałki wzięte z kasety demo Guns N’ Roses, do których zostały dodane odgłosy tłumu. Live?!*@ Like a Suicide została wydana przez podproducenta Geffen Records – UZI Suicide z limitem produkcyjnym na 10,000 winylowych kopii.

Appetite for Destruction i GN’R Lies (1987-1989)[edytuj | edytuj kod]

Debiutancki album Guns N’ Roses – Appetite For Destruction – wydany został 21 lipca 1987 roku. Album przeszedł zmianę okładki z oryginalnej, zaprojektowanej przez Roberta Williamsa na poprawiony projekt Billa White’a. Okładka Williamsa przedstawiała surrealistyczną scenę, na której sztyleto-zębny potwór atakuje w zemście robota-gwałciciela. Okładka ta okazała się zbyt kontrowersyjna. Projekt graficzny przedstawia czaszki każdego z pięciu członków grupy, leżące na krzyżu.

W Stanach Zjednoczonych, „Welcome to the Jungle” było pierwszym singlem, wydanym razem z teledyskiem. Początkowo ani album ani singiel nie sprzedawały się dobrze przez około rok, lecz kiedy założyciel Geffen, David Geffen został poproszony o wsparcie, osobiście poprosił MTV, aby ci zaczęli grać „Welcome to the Jungle” w czasie mniejszego natężenia. Chociaż piosenka została tylko raz zagrana w niedziele o godzinie 04.00, fani hard rocka i heavy metalu dostrzegli piosenkę i prosili o częstsze jej odtwarzanie. Piosenka odegrała też role w filmie „Pula śmierci”, w którym główną rolę odegrał Clint Eastwood, a w rolach pobocznych pojawili się między innymi członkowie Guns N’ Roses[3].

Drugim singlem z albumu Appetite for Destruction był „Sweet Child O’ Mine”, piosenka miłosna napisana przez Rose’a, jako wiersz dla jego ówczesnej dziewczyny Erin Everly, córki Dona Everly’ego z Everly Brothers. Z powodu wzrastających sukcesów grupy, „Sweet Child O’ Mine” oraz towarzyszący utworowi teledysk szybko zyskały wielu fanów, będąc coraz częściej odtwarzane w stacjach radiowych oraz telewizyjnych stacjach muzycznych. Piosenka stała się ogromnych hitem podczas wakacji w 1988 roku, osiągając wierzchołki rankingów w USA. Slash potem powiedział: „Właściwie była to najmniej lubiana przeze mnie piosenka jaka kiedykolwiek napisaliśmy, nienawidzę jej, a mimo to okazała się być naszą najlepszą piosenką.”

Po sukcesie „Sweet Child O’ Mine”, „Welcome to the Jungle” została ponownie wydana w postaci singla i osiągnęła siódme miejsce na listach w USA. W międzyczasie piosenka „Paradise City” oraz teledysk stały się popularniejsze, zyskując piąte miejsce na listach w USA. „Appetite For Destruction” zdobyła miejsce 1. w rankingu Billboard 200. Do tej pory, album sprzedał się w 28. milionach kopii na całym świecie, w tym w 18. milionach w USA, co czyni ją najlepiej sprzedającą się debiutancką płytą, jaka została wydana do tej pory.

Guns N’ Roses wiele koncertowali, aby wesprzeć ich nowy album, rozpoczynając 16-miesięczną trasę koncerową "Appetite For Destruction Tour". Dodatkowo, w drugiej połowie 1987 roku, oprócz własnych koncertów w USA i Europie, grupa rozpoczynała koncerty w USA wraz z takimi zespołami jak The Cult, Mötley Crüe oraz Alice Cooper. W tamtym czasie manager Aerosmith powiedział: „Pod koniec trasy Guns N’ Roses byli po prostu wielcy. Oni po prostu eksplodowali. Byliśmy wkurzeni, że dziennikarze Rolling Stone przyjechali, żeby zrobić artykuł o Aerosmith, a ostatecznie o Guns N’ Roses i trafili na okładkę magazynu. W końcu doszło do tego, że samo otwarcie było większe, niż cały nasz koncert."

Następny album Guns N’ Roses – GN’R Lies – ukazał się w listopadzie, 1988 roku. Zawierał 4 nagrania z ich EP z roku 1986 Live?!*@ Like a Suicide, oraz 4 nowe, akustyczne piosenki. Patience jedyny singiel z tej płyty wzbił się na miejsce 4 w USA, podczas gdy album dotarł do miejsca 2 w rankingu Billboard 200. Przeciwko One in a Million padały oskarżenia o rasizm i homofobię. Rose zanegował, jakoby miałby być rasistą oraz bronił się, twierdząc, że „jest to słowo do opisania kogoś, kto zwyczajnie jest bólem w twoim życiu, problemem. Słowo czarnuch (org. nigger) niekoniecznie oznacza czarnego człowieka”, chociaż później dodał, że użył tego słowa do opisania czarnych ludzi, którzy próbowali go okraść. W odpowiedzi na zarzuty o homofobię, Rose potwierdził, że jest całkowicie „pro-hetero seksualny” i wini taką postawę „złymi doświadczeniami” z mężczyznami homo-seksualnymi.

W czasie koncertów Guns N’ Roses w późnych latach 80. dochodziło do różnych wypadków. Podczas występu w Atlancie w listopadzie w roku 1987, Rose zaatakował ochroniarza i został zatrzymany za sceną przez policję, podczas gdy reszta grupy grała dalej, ze śpiewającym „roadie”. Na angielskim festiwale Monsters of Rock w sierpniu w 1988 r. dwójka fanów została zadeptana na śmierć przez tłum tańczący pogo. Podczas jednego z pierwszych koncertów w październiku w roku 1989, otwierających występy The Rolling Stones odbywające się w L.A. Coloseum, Rose zakomunikował, że może być to jeden z ich ostatnich występów, jeśli kilku z członków nie przestanie „tańczyć z Panem Brownstone” (org. dancing with Mr. Brownstone), jako odniesienie do jednej z ich piosenek o heroinie. Występy takie jak ten zapewniły im opinię „Najniebezpieczniejszej grupy na świecie”.

Use Your Illusion I & II (1990-1993)[edytuj | edytuj kod]

W roku 1990, Guns N’ Roses powrócili do studia by rozpocząć nagrywanie ich największego jak do tej pory przedsięwzięcia. Podczas sesji nagraniowej „Civil War”, perkusista Steven Adler był niezdolny do gry z powodu jego walki z uzależnieniem od kokainy i heroiny oraz alkoholizmem. Jego trudności w grze spowodowały konieczność około 30 podejść. W rezultacie, Adler został wyrzucony 11 czerwca 1990 i został zastąpiony przez Matta Soruma, który grał krótko z The Cult, oraz komu Axl powierzył uratowanie grupy.

W odpowiedzi na sugestie reporterów, o tym, ze zamiana Adlera na Soruma spowoduje zmianę hard rockowego Guns N’ Roses na bardziej heavy metalowy, Stradlin odpowiedział: „Taaa, ogromna muzyczna różnica. Pierwszy raz, kiedy zorientowałem się co wniósł Steven do zespołu był, gdy Steven złamał rękę w Michigan. Próbował przebić się przez ścianę i uszkodził rękę. Do czasu, aż wrócił do siebie mieliśmy Freda Coury'ego, przyjechał z Cinderella na koncert w Huston. Fred grał technicznie dobrze i spokojnie, ale piosenki brzmiały obrzydliwie. Były napisane ze Stevenem grającym na perkusji i jego wyczuciem, które było swoistym motorem, który z kolei nadawał piosenkom „feeling”. Kiedy tego zabrakło, to wszystko było po prostu... niewiarygodne, dziwne. Nic nie działało. Wolałbym dalej grać ze Stevenem, ale byliśmy spóźnieni z materiałem 2 lata i nie mogliśmy czekać dłużej. Dla Slasha nie było sensu mówić mu, aby się oczyścił. Nie był na to gotowy.”

Kilka miesięcy wcześniej, klawiszowiec Dizzy Reed dołączył na stałe do zespołu jako szósty członek grupy. Band zwolnił swojego managera – Alana Nivena – zastępując go Dougiem Goldsteinem w maju 1991. Według historii z magazynu Rolling Stone z roku 1991, Rose był zmuszony zwolnić Nivena (przeciwko niektórym życzeniom dotyczącym innych członków grupy), który odmawiał ukończenia albumu do czasu, aż zostanie zastąpiony przez kogoś innego.

Z wystarczającą ilością materiału na dwa albumy, zespół wydał ‘Use Your Illusion I’ i ‘Use Your Illusion II’, 17 sierpnia 1991 roku. Taktyka opłaciła się, gdy albumy zajęły 1. i 2. miejsce w rankingu Billboard 200, ustanawiając tym samym rekord, będąc pierwszą i jedyną grupą, której udało się coś takiego. Rekord zostało pobity przez hip-hopowego artystę Nelly’ego osiągając to samo z jego jednocześnie wydanymi albumami ‘Sweat’ i ‘Suit’', niszcząc tym samym długo utrzymujące się rekordy sprzedaży Use Your Illusion I i Use Your Illusion II. Albumy utrzymywały się w rankingach 108 tygodni.

Płytom „Use Your Illusion” towarzyszyło wiele teledysków, wliczając „Don't Cry”, „November Rain” czy „Estranged” – jedne z najbardziej kosztownych teledysków jakie kiedykolwiek zrobiono. Ballada „November Rain” (numer 3 w USA) była najczęściej odtwarzaną piosenką przez MTV, w końcu otrzymując nagrodę w 1992 MTV Video Music Awards za najlepsza choreografię. Jest również najdłuższą piosenką w historii, która dostała się do Top Ten, trwając 8:57. Podczas rozdawania nagród, zagrali oni „November Rain” z Eltonem Johnem na pianinie.

W nowym składzie[edytuj | edytuj kod]

Po okresie milczenia zespół dał 2 koncerty (sylwestrowy występ w House of Blues w Las Vegas w 2001, oraz podczas trzeciej edycji Rock in Rio) w nowym składzie: Axl Rose (śpiew), Robin Finck (gitara prowadząca), Buckethead (gitara prowadząca), Paul Huge (gitara rytmiczna), Tommy Stinson (gitara basowa), Bryan Mantia (perkusja), Dizzy Reed i Chris Pittman (instrumenty klawiszowe)

Fani byli zaskoczeni kiepską formą Axla Rose oraz zmianą barwy jego głosu (znikł charakterystyczny skrzek, który zaczął powracać dopiero około roku 2002). Na dodatek po koncercie w House of Blues pojawiły się komentarze sugerujące, że Axl skompletował sobie zupełnie nowy zespół tylko po to, by grać utwory „starych” Guns N’ Roses i wciąż na nich zarabiać[4].

Jeszcze przed rozpoczęciem tras koncertowych po Europie i późniejszej po Ameryce w 2002 ze składu usunięty został Paul Huge, a na jego miejsce przyjęty został Richard Fortus i w tak odnowionym składzie Guns N’ Roses zagrali na przerwanej w połowie amerykańskiej trasie w 2002 roku. Rok później z zespołu odszedł gitarzysta Buckethead.

1 kwietnia 2005 roku ze studia wyciekł utwór pod tytułem IRS, na początku były to tylko krótkie fragmenty, lecz po pewnym czasie ukazała się prawie pełna jego wersja (prawdopodobnie z brakującym początkiem). Na przełomie listopada i grudnia basista zespołu Tommy Stinson powiedział w jednym z wywiadów, że nowy album jest w tej chwili w trakcie miksowania.

13 stycznia 2006 Axl Rose pokazał się publicznie na przyjęciu zorganizowanym z okazji promocji nowego albumu zespołu Korn. W wywiadzie dla pisma Rolling Stone zapowiedział, że w tym roku fani usłyszą nową muzykę zespołu. Nie sprecyzował jednak, czy chodzi o album, singel, czy o utwór do filmu. Nieco wcześniej Slash powiedział, że według jego informacji płyta Chinese Democracy ukaże się w marcu 2006. W wywiadzie dla Ediego Trunka Axl Rose powiedział, że album zostanie wydany najpóźniej pod koniec jesieni.

12 maja 2006 nowym gitarzystą grupy został oficjalnie Ron Thal, znany również jako Bumblefoot. W maju 2006 roku zespół wyruszył w trasę koncertową promującą niewydany jeszcze album Chinese Democracy. Pod koniec europejskiej trasy Mantia, który wrócił do domu aby opiekować się swoim nowo narodzonym dzieckiem, został zastąpiony przez Franka Ferrera. 15 czerwca 2006 na stadionie Legii w Warszawie odbył się koncert Guns N’ Roses, na którym gościnnie wystąpił były gitarzysta i współzałożyciel zespołu Izzy Stradlin. 13 lipca 2008 podczas targów gier E3 ogłoszono, że utwór Guns N’ Roses pod tytułem „Shackler’s Revenge” znajdzie się w grze konsolowej Rock Band 2. Jest to pierwszy utwór wydany przez zespół od 1999 roku.

21 listopada 2008 album Chinese Democracy ukazał się w Polsce, zaś 23 listopada – w Stanach Zjednoczonych.

22 marca 2009 na oficjalnej stronie internetowej zespołu pojawiła się informacja o odejściu Robina Fincka. Zastąpił go gitarzysta DJ Ashba. Skład zespołu przybrał postać: Axl Rose (śpiew), DJ Ashba (gitara prowadząca), Ron Thal (gitara prowadząca), Richard Fortus (gitara rytmiczna), Tommy Stinson (gitara basowa), Dizzy Reed (instrumenty klawiszowe), Chris Pittman (instrumenty klawiszowe i efekty specjalne), Frank Ferrer (perkusja) i Bryan Mantia (perkusja).

14 września 2009 ogłoszono, że zespół ruszy w trasę koncertową. Pierwszą, azjatycką część trasy, Guns N’ Roses zainaugurowali występem 11 grudnia 2009 w Tajpej. Z kolei w Osace (16 grudnia 2009) zagrali jeden ze swych najdłuższych koncertów. Po raz pierwszy można było na nim usłyszeć na żywo utwory „Catcher in The Rye”, „Scraped” oraz „Prostitute” z albumu Chinese Democracy.

2 września 2011 zespół ruszył w trasę po obu Amerykach, inaugurując ją na festiwalu Rock In Rio, gdzie po raz pierwszy od 18 lat usłyszeć można było utwór „Estranged”[5]. 11 lipca 2012 zespół po raz drugi wystąpił w Polsce, tym razem na Stadionie Miejskim w Rybniku[6].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Guns N’ Roses podczas koncertu 24 stycznia 2010 roku
Guns N’ Roses podczas koncertu 27 czerwca 2006 roku
Guns N’ Roses podczas koncertu Nottingham w maju 2012 r.

Byli członkowie[edytuj | edytuj kod]

  • Izzy Stradlin – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1985-1991)
  • Tracii Guns – gitara prowadząca (1985)
  • Ole Beich – gitara basowa (1985)
  • Rob Gardner – perkusja (1985)
  • Steven Adler – perkusja, wokal wspierający (1985-1990)
  • Slash – gitara prowadząca, wokal wspierający (1985-1996)
  • Duff McKagan – gitara basowa, wokal wspierający (1985-1997)(2014)
  • Matt Sorum – perkusja, instrumenty perkusyjne, wokal wspierający (1990-1997)
  • Gilby Clarke – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1991-1994)
  • Paul Tobias – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1994-2002)
  • Robin Finck – gitara, instrumenty klawiszowe (1997-1999, 2000-2008)
  • Josh Freese – perkusja, instrumenty perkusyjne (1998-1999)
  • Buckethead – gitara prowadząca, gitara rytmiczna, gitara akustyczna (2000-2004)
  • Bryan „Brain” Mantia – perkusja (2000-2006)

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Guns N' Roses.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stephen Thomas Erlewine, Greg Prato: Guns N’ Roses Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-03-06].
  2. Guns N’ Roses Biography (ang.). www.rollingstone.com, 2001. [dostęp 2010-03-07].
  3. Pula śmierci (1988): pełna obsada (pol.). Filmweb. [dostęp 2014-06-13].
  4. Axl Rose Impresses Vegas With His New Guns N’ Roses (ang.). gnrontour.com. [dostęp 2010-03-07].
  5. See Guns N’ Roses Perform ‘Estranged’ For the First Time in 18 Years (ang.). new.music.yahoo.com. [dostęp 2011-11-01].
  6. Zdjęcia z koncertu Guns N’ Roses w Rybniku [dostęp 2012-07-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]