Gustav Aschaffenburg
Gustav Aschaffenburg (ur. 23 maja 1866 w Zweibrücken, zm. 2 września 1944 w Baltimore) – niemiecki lekarz psychiatra.
Syn Louisa Aschaffenburga i Julie z domu Feibes[1]. W 1890 roku ukończył studia medyczne na Uniwersytecie w Strasburgu. Następnie był asystentem Emila Kraepelina w klinice psychiatrycznej w Heidelbergu. Potem praktykował w Halle i w Kolonii. Prześladowany z powodów antysemickich w latach 30., emigrował do Stanów Zjednoczonych i pracował w Catholic University of America w Waszyngtonie oraz w Johns Hopkins University w Baltimore.
Aschaffenburg był pionierem na polu psychiatrii sądowej i kryminologii. Uważał, że czynniki dziedziczne mają mniejszy wpływ na ludzi niż otoczenie, i uznawał zachowania kryminalne za rodzaj społecznego nieprzystosowania, a nie patologii umysłowej. W 1908 opublikował pracę Das Verbrechen und seine Bekämpfung, uznany podręcznik kryminologii. Opisał też tzw. objaw Aschaffenburga.
Jego uczniem był Kurt Schneider.
W 1901 roku ożenił się z Mają Nebel z Heidelbergu. Mieli jednego syna i trzy córki[1].
Wybrane prace [edytuj]
- Degenerationspsychosen und Dementia Praecox bei Kriminellen. 1913 DOI:10.1007/BF02867879
- Schizophrenie, schizoide Veranlagung und das Problem der Zurechnungsfähigkeit. 1922 DOI:10.1007/BF02867641
- Das Verbrechen und seine Bekämpfung, Heidelberg 1903 (2. Aufl. 1906, 3. Aufl. 1923)
- Die Sicherung der Gesellschaft gegen gemeingefährliche Geisteskranke: Ergebnisse einer im Auftrage der Holtzendorff-Stiftung gemachten Studienreise, Berlin 1912
- Der psychologische Sachverständige 1927 DOI:10.1007/BF02672984
- Die psychologische Ausbildung der Richter. 1925 DOI:10.1007/BF01814179
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Magnus Schmid: Aschaffenburg, Gustav. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 1: Aachen – Behaim. Berlin: Duncker & Humblot, 1953, s. 410.
