Gwardia Szwajcarska
| Gwardia Szwajcarska | |
 Sztandar Gwardii Szwajcarskiej z czasów komendantury E. Mädera |
|
| Państwo |  Watykan |
| Historia | |
| Sformowanie | 1506 |
| Pierwszy dowódca | Kaspar von Silenen |
| Święto | 6 maja |
| Dane podstawowe | |
| Obecny dowódca | płk Daniel Anrig |
| Podporządkowanie | papież |
| Liczebność | 110 |
| Dostępni | |
| Mężczyźni | 110 |
| Kobiety | 0 |
| Wojskowy budżet | |
Gwardia Szwajcarska (łac. Cohors pedestris Helvetiorum a sacra custodia Pontificis), Guardia Svizzera Pontificia – piesza formacja wojskowa pełniąca rolę straży przybocznej papieża, formalnie istniejąca od XVI wieku. Uważa się, że jest najmniejszą i najstarszą istniejącą armią świata która istnieje nieprzerwanie od roku 1506[1]. Jednak w swojej historii miała przerwy w funkcjonowaniu, pierwszą od 1527 roku do 1548 roku kiedy to została reaktywowana przez papieża Pawła III. W 1798 została rozwiązana i reaktywowana w 1801 przez papieża Piusa VII oraz ponownie rozwiązana w 1808 i reaktywowana w 1814 przez tego samego papieża. Powodem, dla których w dwu ostatnich przypadkach nastąpiło rozwiązanie Gwardii Papieskiej, była okupacja wojsk napoleońskich.
Spis treści |
Historia [edytuj]
22 stycznia 1506 na zlecenie papieża Juliusza II 150 szwajcarskich najemników wkroczyło do Rzymu, by ochraniać papieży. Nie bez znaczenia przy formowaniu Gwardii ze Szwajcarów była także panująca w tym czasie na dworach europejskich moda na posiadanie takich oddziałów. Szwajcarzy uważani byli za dzielnych, zdyscyplinowanych i wiernych żołnierzy.
Obecnie papieskie wojsko liczy 110 żołnierzy: oficerów, podoficerów, halabardników i dwóch doboszy. Jej komendant ma rangę pułkownika, jest członkiem Rodziny Papieskiej i posiada tytuł Szlachcica Jego Świątobliwości.
Skład osobowy [edytuj]
Żołnierzami Gwardii Szwajcarskiej mogą być wyłącznie katoliccy obywatele Szwajcarii[2] (pochodzą głównie z kantonów katolickich Lucerna i Valais). W momencie zaprzysiężenia muszą być kawalerami o nieskalanej opinii, odbyć zasadniczą służbę wojskową w armii swego kraju, mieć od 19 do 30 lat i liczyć powyżej 174 cm wzrostu[3]. Podstawowa służba w Gwardii Szwajcarskiej trwa dwa lata, z możliwością przedłużenia.
W związku z tym, że liczba gwardzistów przekracza 10% mieszkańców państwa, Jan Paweł II miał niegdyś nazwać Watykan najbardziej zmilitaryzowanym krajem świata[4].
Strój i uzbrojenie [edytuj]
Gwardziści umundurowani są w kolorowe uniformy, podobne do tych, w jakich w roku 1506 przybyli do Rzymu pierwsi żołnierze. Ich barwy są barwami szlacheckiej rodziny Medyceuszy. Nieprawdą jest, że mundury zaprojektował sam Michał Anioł Buonarroti. Stroje gwardzistów przez lata były modyfikowane zgodnie z duchem epoki. Obecne uniformy zostały zaprojektowane przez byłego komendanta Gwardii Szwajcarskiej w 1914 i nawiązują swoim wyglądem do pierwowzoru z XVI wieku.
Codzienny mundur gwardzisty jest jednolicie błękitny i prostszy w kroju od galowego.
-
Gwardziści Szwajcarscy, jeden uzbrojony w broń drzewcową
-
Gwardzista w charakterystycznym dziennym mundurze
-
Dawny mundur i inne wyposażenie gwardzisty
-
Mundur noszony zwykle nocą
-
Miecz gwardzisty
Gwardziści uzbrojeni są w halabardy – broń szwajcarskiej piechoty z okresu renesansu. Gwardziści posiadają również pancerze, miecze i broń palną. Oficerowie (ze względów bezpieczeństwa) posiadają pistolety, które są ich uzbrojeniem podczas pełnienia służby nocnej.
Zadania [edytuj]
Gwardia Szwajcarska – oprócz pełnienia funkcji reprezentacyjno-honorowych – od początku swego istnienia stanowi ochronę osobistą papieża i Pałacu Apostolskiego. Strzeże też granic Państwa Watykańskiego, a od niedawna jej członkowie (w strojach cywilnych) towarzyszą papieżowi w jego zagranicznych pielgrzymkach.
Podczas wakatu Stolicy Apostolskiej Gwardia podlega władzy kamerlinga i dba o spokojny przebieg konklawe.
Święto Gwardii Szwajcarskiej [edytuj]
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Najmniejsza i najstarsza armia świata Czesław Michalski, KONSPEKT - Pismo Akademii Pedagogicznej w Krakowie, nr 2/2007 (29), wydanie internetowe [1], dostęp 02.04.2010
- ABC chrześcijanina. Mały słownik, Warszawa 1999, s. 84. ISBN 83-85762-95-7
- Encyklopedia Katolicka, t. VI, Lublin 1993, s. 419-420.
