Gwiazdnica wielkokwiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gwiazdnica wielkokwiatowa
Gwiazdnica wielkokwiatowa: zdjęcie
Systematyka[1].
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina goździkowate
Rodzaj gwiazdnica
Gatunek gwiazdnica wielkokwiatowa
Nazwa systematyczna
Stellaria holostea L.
Species Plantarum

Gwiazdnica wielkokwiatowa (Stellaria holostea L.) – gatunek rośliny z rodziny goździkowatych. Występuje dziko w Europie, północnej Afryce, Małej Azji i na Syberii. W Polsce gatunek pospolity.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Darń
Kwiat
Nasiona
Pokrój
Roślina zielna, tworzy luźną darń. Wytwarza zarówno łodygi kwiatowe, jak i płonne.
Łodyga
Łodyga płonna dosyć krótka, łodyga kwiatowa czterokanciasta, wspiera się rozczapierzonymi liśćmi, o szorstkich kantach, całość długości 10–40 cm, rozwidla się do 3 razy[2]. Kłącze cienkie, czołgające się.
Liście
Naprzeciwległe, wąskolancetowate, ostro zakończone, u nasady nieco zrośnięte, siedzące, sztywne, o szerokości 5–7 mm, długości 40–70 mm, barwie trawiastozielonej. Brzeg i spód blaszki liściowej jest szorstki[2].
Kwiaty
Zebrane w luźne kwiatostany – skąpokwiatowe wierzchotki dwuramienne. Szypułki kwiatowe cienkie, delikatnie owłosione, długie i odstające. Kielich jajowaty, o lancetowatych, zaostrzonych działkach, składa się z 5 płatków korony do połowy dwudzielnych[2]. Płatki korony białe, długości 6–12 mm, dwukrotnie dłuższe od działek kielicha, rozcięte sercowato do połowy. Kwiaty o średnicy 2–3 cm. Pojedynczy słupek z 3 znamionami, 10 pręcików.
Owoc
Torebka, otwiera się sześcioma klapami. Nasiona delikatnie brodawkowane.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, chamefit. W środkowej Europie rośnie od niżu po wyżyny, rzadko na pogórzu. Typowa roślina leśna, występująca głównie w lasach liściastych: dębowo-grabowych, bukowych i nadrzecznych olszynach. Zasiedla także zarośla i żywopłoty. Preferuje gleby gliniaste, próchnicze, które nie zawierają dużo wapnia. Kwitnie stopniowo od końca kwietnia do początku czerwca, zapylana jest przez owady[2]. Kwiaty są przedprątne, co utrudnia samozapylenie, jednak gdy nie nastąpi zapylenie krzyżowe, roślina dość łatwo może zapylić się własnym pyłkiem i wytworzyć nasiona. Kwiaty na noc oraz podczas deszczowej pogody zamykają się, chroniąc słupek i pręciki. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Carpinion, Ass. Stellario-Carpinetum[3].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Jest w niektórych krajach uprawiana jako roślina ozdobna[4]. Preferuje próchniczną, żyzną i lekko kwaśną glebę[4]. Rozmnaża się ją z nasion lub przez sadzonki.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997, s. 282. ISBN 83-7073-092-2.
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. 4,0 4,1 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.