Gwiazdy zmienne typu S Doradus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gwiazdy zmienne typu S Doradus (ang. Luminous blue variable – "jasne błękitne zmienne gwiazdy") – gwiazda na końcowym etapie ewolucji, o jasności absolutnej rzędu miliona razy większej od Słońca, (absolutna wielkość gwiazdowa ponad -10m), cechująca się zmiennością blasku w wyniku okazjonalnych rozbłysków o 1-2m i silnym wiatrem gwiazdowym.

Etap ten trwa bardzo krótko i osiągają go najmasywniejsze gwiazdy, o masie początkowej ponad 85 masy Słońca[1].

Gwiazdy te są niestabilne, ponieważ ich jasność jest bliska granicy Eddingtona. Po utracie masy w wyniku wiatru, którego tempo może sięgać nawet 0,1 M na rok, stają się gwiazdami typu Wolfa-Rayeta, a następnie wybuchają jako supernowe typu Ib/c. Jeśli nie zdążą pozbyć się masy wystarczająco szybko, mogą wybuchnąć jako supernowe z niestabilnością kreacji par.

Znanych jest niewiele takich gwiazd, przykładowe z nich to: S Doradus, Eta Carinae, Pistolet i P Cygni.

Przypisy

  1. Philip Massey. WEAK GRAVITATIONAL LENSING BY LARGE-SCALE STRUCTURE. „Anual Revs. Astron. Astroph.”. 41, s. 15–56, 2003. doi:10.1146/annurev.astro.41.071601.170033 (ang.).