Gwidon z Toskanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gwidon z Toskanii (ur. w 896[1], zm. w 930[2]) – władca Toskanii[1], drugi mąż Marozji, wpływowej kobiety w Rzymie[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem markiza Toskanii, Adalberta II i Berty, córki władcy longobardzkiego, Lotara II[1]. W 915 roku, po śmierci swojego ojca, odziedziczył po nim władzę i tytuły markiza Toksanii i hrabiego Lukki[2]. W latach 916-920 przebywał w więzieniu w Mantui[2]. Gdy zmarł Alberyk I, Gwido został drugim mężem Marozji i miał z nią trójkę dzieci (m.in. Teodorę i Bertę)[2]. Władzę w Toksanii przejął po nim jego brat, Lambert[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Lindsay Brook: Popes and pornocrats in the early middle ages – 2c. Guido/Wido of Tuscany (ang.). Foundation for Medieval Genealogy, 2003. [dostęp 2012-11-19]. s. 8.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Marchesi di Tuscany: Guido (ang.). Foundation for Medieval Genealogy. [dostęp 2012-11-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gilbert Dagron, Pierre Riche, Andre Vauchez: Historia chrześcijaństwa. T. 4: Biskupi, mnisi i cesarze 610-1054. Warszawa: Krupski i S-ka, 1999, s. 625-627. ISBN 83-86117-31-1.