Gwinejka
| Gwinejka | |
| Pteronetta hartlaubii[1] | |
| (Cassin, 1859) | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | blaszkodziobe |
| Rodzina | kaczkowate |
| Podrodzina | kaczki |
| Rodzaj | Pteronetta Salvadori, 1895 |
| Gatunek | gwinejka |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
Gwinejka (Pteronetta hartlaubii) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych.
Gwinejka jest kaczką afrykańskich lasów o barwie ciemno kasztanowej. Wcześniej zaliczano ją do parafiletycznego taksonu piżmówek. Potem przeniesiono gatunek do rodziny kaczek Anatinae[3], choć dość znacznie różni się od typowych kaczek. Dlatego też wyróżniono monotypowy rodzaj Pteronetta aby oddać wyraz odmienności cech.
Analizy sekwencji mitochondrialnego DNA cytochromu b i genu podjednostki drugiej dehydrogenazy NADH świadczy o przynależności do wyraźnie innej podrodziny, gdzie najbliższym jej krewnym jest etiopka, inny gatunek afrykańskiego ptaka wodnego o nieokreślonej jasno przynależności systematycznej[4].
Gwinejka jest ptakiem osiadłym występującym w równikowej Afryce Zachodniej i Środkowej, od Gwinei i Sierra Leone do Nigerii i Sudanu na wschodzie, oraz na południe do Gabonu, Republiki Konga i Zairu. To gatunek wędrowny, zasiedlający małe rzeki i stawy w lasach tropikalnych i galeriowych (rodzaj sawanny). Widywana również nad wodami przybrzeżnymi, w lasach mangrowych i na suchszych sawannach. Przelatuje zwykle pojedynczo lub w niewielkich grupach.
Angielska nazwa gwinejki, Hartlaub's Duck, wywodzi się od nazwiska niemieckiego badacza historii naturalnej, Gustawa Hartlauba.
Przypisy
- ↑ Pteronetta hartlaubii w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Pteronetta hartlaubii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Madge i Burn 1987 ↓, s. 185
- ↑ Kevin P. Johnson: Phylogeny and biogeography of dabbling ducks (genus Anas): a comparison of molecular and morphological evidence. 1999.
Bibliografia [edytuj]
- Steve Madge, Hilary Burn: Wildfowl : an identification guide to the ducks, geese and swans of the world. London: Christopher Helm, 1987. ISBN 0-7470-2201-1.