Gymnomyza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gymnomyza[1]
Reichenow, 1914[2]
Przedstawiciel rodzaju – miodowiec zielony (G. viridis)
Przedstawiciel rodzaju – miodowiec zielony (G. viridis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina miodojady
Rodzaj Gymnomyza
Synonimy
Gatunki
  • G. virdis
  • G. samoensis
  • G. aubryana

Gymnomyzarodzaj ptaków z rodziny miodojadów (Meliphagidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na Fidżi, Samoa i Nowej Kaledonii[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 25-42,5 cm, masa ciała 152-284 g (samce są większe i cięższe od samic)[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa rodzajowa jest połączeniem greckiego słowa γυμνος gumnos oznaczającego „goły, nagi” oraz nazwy Myza, rodzaju ptaków z rodziny miodojadów[8].

Gatunek typowy[edytuj | edytuj kod]

Leptornis Aubryanus Verreaux & Des Murs

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9]:

Uwagi

  1. Greckie λεπτος leptos – delikatny, smukły; łacińskie myza – miodojad.
  2. Greckie αμορος amoros – nieszczęśliwy, pechowy; rodzaj Myza Meyer & Wiglesworth, 1895, miodojady.
  3. Łacińskie gumma – guma; rodzaj Myza Meyer & Wiglesworth, 1895, miodojady.

Przypisy

  1. Gymnomyza, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. A. Reichenow. Bericht über die Märzsitzung 1914. „Journal für Ornithologie”. 62, s. 488, 1914 (niem.). 
  3. L. H. Stejneger: The standard natural history. by the leading American authorities. Cz. 4: Birds. Boston: S.E. Cassino, 1885. (ang.)
  4. C. W. Richmond. Generic names applied to birds during the years 1906 to 1915, inclusive, with additions and corrections to Waterhouse's "Index Generum Avium". „Proceedings of the United States National Museum”. 53, s. 593, 1917 (ang.). 
  5. G. M. Mathews. Nomenclatural notes. „Bulletin of the British Ornithologists' Club”. 45, s. 93, 1924-1925 (ang.). 
  6. Frank Gill, David Donsker (red.): Honeyeaters (ang.). IOC World Bird List: Version 5.1. [dostęp 2015-04-11].
  7. Peter Higgins, Les Christidis, Hugh Ford: Family Meliphagidae (Honeyeaters). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 13: Penduline-tits to Shrikes. Barcelona: Lynx Edicions, 2008, s. 670-671. ISBN 84-96553-45-0. (ang.)
  8. J. A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2015-04-11]. (ang.)
  9. Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Meliphagidae Vigors, 1825 - miodojady - Honeyeaters (wersja: 2015-02-15). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2015-04-11].