Gytha Torkelsdotter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gytha Thorkelsdotter (stara angielszczyzna: Gȳða Þorkelsdōttir), zwana również Githą, była córką Thorgila Spraklinga (zwanego Thorkel). Żona anglosaskiego szlachcica Godwina z Kentu.

Z małżeństwa Gythy i Godwina pochodziło dziewięcioro dzieci, z których pięciu synów zostało hrabiami, z czego trzech w 1066 roku:

  1. Sweyn Godwinson, Hrabia Herefordshire, (1052). Podawał się za nieślubnego syna Kanuta Wielkiego jednakże uważa się to twierdzenie za fałszywe.
  2. Harold II, (1022-1066)
  3. Tostig Godwinson, Hrabia Nortumbrii (1026-1066)
  4. Edyta z Wesseksu, (1075), królowa małżonka Edwarda Wyznawcy
  5. Gyrth Godwinson, (1030-1066)
  6. Gunhilda z Wesseksu, zakonnica (1035-1080)
  7. Ælfgifu z Wesseksu, (1035)
  8. Leofwine Godwinson, Hrabia Kentu (1035-1066)
  9. Wulfnoth Godwinson, (1040)

Dwóch jej synów, Harold II i Tostig Godwinson, stanęło naprzeciw siebie w Bitwie pod Stamford Bridge, w której śmierć poniósł Tostig. Niecały miesiąc później, trzech jej synów, Harold II, Gyrth oraz Leofwine zginęło w Bitwie pod Hastings.

Niedługo po bitwie pod Hastings, Gytha zamieszkała w Exeter co zostało uznane za jeden z powodów wybuchu buntu w mieście przeciwko Wilhelmowi Zdobywcy w 1067 roku, który zakończył się oblężeniem przez niego miasta . Nieskutecznie wstawiała się przed nim w sprawie zwrócenia ciała jej zabitego syna Harolda II. Według Kroniki anglosaskiej, Gythia opuściła Królestwo Anglii po Inwazji Normanów w 1066 roku, razem z żonami, wdowami i rodzinami innych sławnych Anglosasów. Wszystkie posiadłości rodziny Godwinów zostały skonfiskowane przez Wilhelma. Niewiele wiadomo o jej dalszych losach po opuszczeniu Anglii. Prawdopodobnie przeniosła się do krewnych w Skandynawii.

Jej ocalały, najmłodszy syn Wulnoth przeżył prawie całe życie w niewoli w Normandii do czasu śmierci Wilhelma Zdobwycy w 1087 roku. Jedynie jej nastarsza córka królowa Edith (zmarła w 1075 roku) posiadała tytularną władzę jako wdowa po Edwardzie Wyznawcy.

Odnośniki[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]