Héctor Raúl Cúper

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Héctor Raúl Cúper
Cuper Hector.jpg
Imię i nazwisko Héctor Raúl Cúper
Data i miejsce
urodzenia
16 listopada 1955
Chabás, Agentyna
Pozycja obrońca
Wzrost 179 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1976–1977
1977–1978
1978–1988
1988–1992
Ferro Carril Oeste
Independiente Rivadavia
Ferro Carril Oeste
Huracán
5 (0)
6 (2)
424 (24)
132 (8)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1984–1986  Argentyna 5 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1993–1995
1995–1997
1997–1999
1999–2001
2001–2003
2004–2006
2007
2008
2008–2009
2009–2011
2011
2011-2013
Huracán
Lanús
Mallorca
Valencia
Inter Mediolan
Mallorca
Betis
Parma
 Gruzja
Aris Saloniki
Racing Santander
Orduspor

Héctor Raúl Cúper (ur. 16 listopada 1955 roku w Chabás, nieopodal Santa Fe) – argentyński trener piłkarski i były piłkarz, występujący na pozycji obrońcy.

Jako zawodnik grał w klubach z Buenos Aires - Ferro Carril (1978–1989) i Huracánie (1989–1992), ale bez większych sukcesów. W czasie selekcjonerskiej kadencji Carlosa Bilardo osiem razy wystąpił w reprezentacji Argentyny.

Na początku lat 90. rozpoczął karierę szkoleniową. Od początku pracował w małych klubach, niezaliczających się do faworytów ligi, z którymi następnie udawało mu się osiągać dobre wyniki; tak było na początku jego przygody trenerskiej, kiedy z Huracánem i Club Atlético Lanús zdobył wicemistrzostwo Argentyny (z tym drugim również Copa CONMEBOL), jak również później w lidze hiszpańskiej. Najpierw z Realem Mallorca dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, a następnie dwukrotnie do tego samego szczebla rozgrywek - tyle że Ligi Mistrzów - doprowadził Valencię. Mniej owocna okazała się praca w Interze Mediolan. Wówczas też zaczęto szkoleniowcowi zarzucać nadmierne przywiązanie do schematów i preferowanie defensywnego stylu gry.

Pod koniec czerwca 2007 roku Cúper po ponad rocznej przerwie powrócił do wykonywania zawodu, tym razem w innym klubie spoza czołówki - Realu Betis. Jednak został zwolniony już po czternastu kolejkach nowego sezonu; kiedy odchodził, Betis zajmował przedostatnie miejsce w tabeli. Równie krótkie i nieefektywne okazały się przygody z AC Parma (dziewięć meczów i spadek z Serie A) i reprezentacją Gruzji (brak zwycięstwa w eliminacjach do Mundialu 2010).

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Z niezaliczającymi się do faworytów ligi argentyńskiej Huracanem i Lanúsem zdobył wicemistrzostwo kraju. Z tym drugim klubem wywalczył w 1996 roku Copa CONMEBOL.

W 1997 roku przeszedł do beniaminka hiszpańskiej Primera División Realu Mallorca. Drużynę, w której grali wówczas m.in. Dani, Iván Campo, Juan Carlos Valerón, Lauren i sprowadzony z Lanúsu bramkarz Carlos Roa, doprowadził do piątego miejsca i finału Pucharu Króla, przegranego po rzutach karnych z FC Barceloną. W następnym sezonie klub zajął trzecią (najwyższą w swojej historii) lokatę w lidze oraz - jako debiutant w europejskich rozgrywkach - dotarł do finału ostatniej edycji Pucharu Zdobywców Pucharów. W Birmingham podopieczni Cúpera ulegli 1:2 SS Lazio.

Po tym meczu trener przyjął propozycję z Valencii. W inauguracyjnym sezonie jego pracy, mimo słabego początku (cztery porażki w pierwszych pięciu ligowych spotkaniach), zespół, po zwycięstwach nad m.in. Lazio 5:2 i Barceloną 4:1, doszedł do finału Ligi Mistrzów, w którym przegrał 0:3 z Realem Madryt. W drużynie występowali rodacy szkoleniowca Kily González i Mauricio Pellegrino, Hiszpanie Gerard i Santiago Cañizares oraz przeżywający drugą młodość obrońcy Jocelyn Angloma i Amedeo Carboni. W następnym sezonie, już z Didierem Deschamps'em, Johnem Carew, Vicentem i Rubenem Barają w składzie, Valencia ponownie dotarła do finału Pucharu Mistrzów. I tak jak rok wcześniej przegrała, tym razem po rzutach karnych z Bayernem Monachium. Kibice coraz częściej zarzucali Cúperowi hołdowanie defensywnemu stylowi gry. Po zajęciu tylko piątego miejsca w lidze, trener podał się do dymisji.

Kolejne dwa lata spędził w Interze Mediolan, z którym zdołał jedynie zdobyć wicemistrzostwo Włoch. Niemal przez cały ten czas był krytykowany za apodyktyczność, brak sukcesów na arenie międzynarodowej i zbytnie przywiązanie do gry obronnej. Po konflikcie z nim z klubu odszedł Ronaldo. Po sześciu kolejkach sezonu 2003–2004 Argentyńczyk został zwolniony.

Przez kilkanaście miesięcy odpoczywał w swoim domu w Santa Fe. Pod koniec roku ponownie przyjął propozycję z Mallorki, którą zdołał uratować przed spadkiem z Primera División. Na początku 2006 roku szkoleniowcowi podziękowano za współpracę.

Półtora roku później powrócił do Hiszpanii jako szkoleniowiec Betisu Sewilla. Został zwolniony w grudniu tego samego roku; kiedy odchodził, klub zajmował przedostatnie miejsce w tabeli. Równie krótka (dziewięć kolejek) i nieefektywna (spadek z Serie A) okazała się przygoda z AC Parma.

W sierpniu 2008 roku zastąpił Niemca Klausa Toppmöllera na stanowisku selekcjonera reprezentacji Gruzji. Pod jego kierownictwem Gruzini nie wygrali w eliminacjach do Mundialu 2010 żadnego meczu i ostatecznie zajęli w tabeli ostatnie miejsce, za Bułgarią, Cyprem i Czarnogórą. W listopadzie 2009 roku Cuper został zastąpiony przez Temura Kecbaję.

Kilka dni później ogłoszono, że obejmie stanowisko trenera Arisu Saloniki. 19 stycznia 2011 roku zrezygnował z posady trenera Aris Saloniki. Od 29 czerwca do 29 listopada 2011 był trenerem Racingu Santander. 19 grudnia 2011 podpisał kontrakt z tureckim Ordusporem.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • wicemistrzostwo Argentyny 1994 z Huracanem
  • wicemistrzostwo Argentyny 1995 oraz Copa CONMEBOL 1996 z Lanúsem
  • finał Pucharu Hiszpanii 1998, III miejsce w lidze w sezonie 1998–1999 oraz finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1999 z RCD Mallorcą
  • finał Ligi Mistrzów 2000 i 2001 oraz III miejsce w lidze w sezonie 1999-00 z Valencią
  • wicemistrzostwo Włoch 2003 z Interem
  • finał Pucharu Grecji 2010 z Arisem Saloniki

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jedynym trofeum zdobytym w jego karierze szkoleniowej jest Copa Conmebol (1996). Prowadzone przez niego drużyny czterokrotnie docierały wprawdzie do finałów najważniejszych rozgrywek (Puchar Hiszpanii, Puchar Zdobywców Pucharów i dwukrotnie Puchar Mistrzów), ale w każdym z nich przegrywały.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]