H.265/HEVC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

High Efficiency Video Coding (HEVC) - (znany też jako H.265 i MPEG-H Part 2) standard kompresji wideo opracowany przez grupę Moving Picture Experts Group. Następca standardu Advanced Video Coding (H.264). Standard ma obsługiwać rozdzielczość do 7680 × 4320 – UHDTV. Pliki nim zakodowane mają zajmować dwa razy mniej miejsca niż kompresowane H.264, przy zachowaniu takiej samej jakości.[1]

W testach obejmujących 9 sekwencji video, z których pięć było w rozdzielczości HD, a cztery w WVGA, redukcja bitrate'u HEVC Main Profile ustalona w oparciu o współczynnik PSNR wyniosła odpowiednio[2]:

  • 35.4% w porównaniu do H.264/MPEG-4 AVC High Profile,
  • 63.7% w porównaniu do MPEG-4 ASP,
  • 65.1% w porównaniu do H.263 High Latency Profile
  • 70.8% w porównaniu do H.262/MPEG-2 Main Profile.

Jednak redukcja bitrate'u, ustalona w oparciu o subiektywną ocenę Mean Opinion Score, wyniosła 49.3% w stosunku do H.264/MPEG-4 AVC High Profile. Stosując metodę pomiarową Bjøntegaard-Delta bit-rate (BD-BR) bazującą na PSNR, koder x264 musiał zwiększyć bitrate o 66,4%, a VP9 o 79.4%, aby zachować taką samą jakość obrazu jaką uzyskał koder HEVC.[3]. Wynika z tego, że HEVC wymaga o 39,9% mniejszego strumienia danych niż x264 i o 44,3% mniejszego od VP9.

Jeżeli chodzi o kompresję nieruchomych obrazów (zdjęć) za pomocą HEVC Main Still Picture Profile, to stosując metodę porównawczą bazującą na PSNR można stwierdzić, że pozwala on na redukcję bitrate'u o:[4].

  • 15,8% w porównaniu do H.264/MPEG-4 AVC,
  • 22.6% w porównaniu do JPEG 2000,
  • 30.0% w porównaniu do JPEG XR,
  • 31.0% w porównaniu do WebP,
  • 43.0% w porównaniu do JPEG.

Na początku 2013 roku Organizacja International Telecommunication Union (ITU) ogłosiła zatwierdzenie nowej wersji kodeka pod oznaczeniem H.265: HEVC (ang. High Efficiency Video Coding - kodowanie wideo wysokiej wydajności). HEVC jest następcą H.264/AVC. Wydajność nowego kodeka pozwala na przesył i zdalne udostępnianie materiałów filmowych przeznaczonych zarówno na komputery osobiste, jak i na telefony komórkowe[5].

Wśród różnic względem poprzedniej generacji kodeków można wymienić m.in.: zastąpienie makrobloków złożoną konstrukcją CTB (Coding Tree Block) o maksylmalnych rozmiarach 64x64 pikseli [6] .

Przypisy