HMS Abdiel (1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Abdiel
Szybki stawiacz min HMS Abdiel
Szybki stawiacz min HMS Abdiel
Historia
Położenie stępki 29 marca 1939
Wodowanie 23 kwietnia 1940
 Royal Navy
Wejście do służby 15 kwietnia 1941
Los okrętu zatonął 9 września 1943 na minie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 3780 ts
Długość 127,41 m
Szerokość 12,19 m
Zanurzenie 4,3 m
Prędkość 36 węzłów
Zasięg 4000 Mm
Załoga 236 osób
Napęd
2 zespoły turbin Parsonsa, 4 kotły typu Admiralicji
moc:72 000 KM
Uzbrojenie
6 x 102 mm plot (3xII)
4 x 40 mm plot (1xIV)
8 wkm 12,7 mm plot (2xIV)
150-156 min, 15 bg

HMS Abdiel – brytyjski szybki stawiacz min typu Abdiel zbudowany w stoczni J. S. White & Co w Cowes.

Okręt powstał pod wpływem pozytywnych doświadczeń w wykorzystaniu takich okrętów w czasie I wojny światowej. Początek prac projektowych przypada na styczeń 1937 roku, a zakończenie na kwiecień 1938 roku. Przeznaczony do ofensywnego stawiania min w punkcie koncentracji jednostek wroga. Ze względu na wysoką prędkość był używany także jako szybki transportowiec. Służył głównie na Morzu Śródziemnym stawiając miny między innymi u wejścia do Kanału Korynckiego, a także oddając nieocenione przysługi w zaopatrywaniu wojsk w Tobruku i na Malcie czy transportując zaopatrzenie do Aleksandrii i Gibraltaru.

W grudniu został skierowany na Ocean Indyjski jako wzmocnienie stacjonujących tam brytyjskich jednostek Floty Wschodniej. Postawił tam między innymi cztery pola minowe w okolicy Andamanów czy w Cieśninie Macphersona. 1 lutego wszedł na mieliznę uszkadzając wał napędowy i został zmuszony do powrotu do Wielkiej Brytanii na remont. Przy okazji zabrał ładunek złota z Kapsztadu. Po naprawach popłynął na Morze Śródziemne, gdzie wykonał kilkanaście misji. Na początku września miał zostać użyty jako transportowiec wojsk w czasie zajmowania portu Tarent. Jednak kapitulacja spowodowała, że po prostu wpłynął do portu. Po północy wpadł na jedną z min magnetycznych postawionych przez niemieckie torpedowce S 54 i S 61, która spowodowała zatonięcie okrętu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Morza Statki i Okręty numer 86 2/2009