HMS Biter (1942)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Biter (D97)
HMS Biter
HMS Biter
Historia
Stocznia Sun Shipbuilding and Drydock Co
Położenie stępki 28 grudnia 1939 (jako "Rio Parana")
Wodowanie 18 grudnia 1940
 Royal Navy
Nazwa HMS "Biter
Wejście do służby 1 maja 1942
Wycofanie ze służby 9 kwietnia 1945
 Marine nationale
Nazwa "Dixmude"
Wejście do służby 1945
Los okrętu Zatopiony jako okręt cel w 1966
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 11 800 t (standardowa)
15 368 t (pełna)
Długość 141,73 m (kadłub)
125,0 m (pokład lotniczy)
Szerokość 21,18 m (kadłub)
23,77 m (pokład lotniczy)
Zanurzenie 6,4 m (maksymalna)
Prędkość 16,5 węzły
Zasięg 14 550 Mn przy prędkości 10 węzłów
Załoga 850
Napęd
1 śruba, 2 silniki wysokoprężne Sun-Doxford, 5 200 KM
Uzbrojenie
3 x 102 mm
19 x 20 mm
Wyposażenie lotnicze
15 samolotów
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS Biter (D97)brytyjski lotniskowiec eskortowy typu Avenger. Został przebudowany ze statku handlowego "Rio Parana".

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod statek handlowy "Rio Parana" położono 28 grudnia 1939 roku w stoczni Sun Shipbuilding and Drydock Co w Chester (Pensylwania) w ramach kontraktu United States Maritime Commission "Hull Sun-60". Statek zwodowano 18 grudnia rok później a 20 maja 1941 roku został przejęty przez US Navy w celu przebudowy jednostki na lotniskowiec eskortowy (AVG-3/BAVG-3) w stoczni Atlantic Basin Iron Works w Nowym Jorku. 6 kwietnia 1942 roku okręt został oddany do służby a 1 maja wcielony do Royal Navy. Pierwszą akcją lotniskowca pod brytyjską banderą była operacja Torch, w ramach której wraz z siostrzanym HMS "Dasher" (D37) osłaniał alianckie lądowanie w Afryce Północnej. Na swoim pokładzie przenosił 12 samolotów Sea Hurricane IIB i IIC z dywizjonu 800 Naval Air Squadron. Wraz z "Dasherem", lotniskowcem HMS "Furious", pancernikiem HMS "Rodney" i pozostałymi okrętami eskorty, tworzył zespół wsparcia Centralnych Sił, których zadaniem było zajęcie rejonu Oranu. Podczas akcji samoloty z "Bitera" zestrzeliły cztery myśliwce Dewoitine D.520, tracąc jedną własną maszynę podczas przymusowego lądowania na pokładzie okrętu. Po walce, lotniskowiec wraz z "Dasherem" powrócił na Wyspy Brytyjskie, gdzie przeszedł przegląd w stoczni w Dundee. Po katastrofie HMS "Dasher", zmodernizowano między innymi system dystrybucji paliwa. Po naprawach lotniskowiec skierowano do osłony konwojów atlantyckich. Na pokładzie okrętu stacjonował dywizjon 811 Naval Air Squadron z 9 samolotami Fairey Swordfish i trzema Martletami. 23 kwietnia 1943 roku Swordfish z "Bitera" brał udział w zatopieniu U-203, podczas eskortowania konwoju ONS-4. 7 maja, podczas osłony konwoju HX-237, w wyniku złych warunków pogodowych "Biter" stracił dwa Martlety. 10 maja samoloty z lotniskowca ponownie brały udział w zatopieniu U-Boota, tym razem był to U-89. 11 maja 1943 U-230 zestrzelił Swordfisha z 811 dywizjonu. Dzień później kolejny Swordfish pomógł zatopić uszkodzony U-456. W owym czasie do akcji zaczęto wysyłać pary Swordfishów, wiązało się to ze zmianą taktyki U-Bootów. Okręty wiedząc, że są atakowane przez powolne samoloty dwupłatowe otrzymały rozkaz bezwzględnego podejmowania walki z nimi na powierzchni. 16 listopada 1943 roku lotniskowiec został uszkodzony przez wybuch przenoszonego przez Swordfisha uzbrojenia, samolot przymusowo wodował niedaleko burty okrętu i eksplodował. Uszkodzenia okazały się być niegroźne dla jednostki i okręt kontynuował akcję pozostając w linii aż do sierpnia 1944 roku. 21 sierpnia został przeniesiony do rezerwy a trzy dni później na jego pokładzie wybuch pożar. 9 kwietnia 1945 roku lotniskowiec powrócił do US Navy. W tym samym roku jednostkę przekazano Francuskiej Marynarce Wojennej, gdzie otrzymała nazwę "Dixmude". Okręt pływał jako transportowiec lotniczy dostarczając samoloty do Indochin Francuskich do 1949 roku a następnie do 1956 roku wykorzystywany był jako hulk. W 1966 roku okręt powrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie jako pływający cel został zatopiony.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Zalewski, Lotniskowce eskortowe typu Archer, "Nowa Technika Wojskowa", nr 1 (2003), s. 57-62, ISSN 1230-1655.