HMS Black Prince (1862)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Black Prince
HMS Black Prince
Historia
Położenie stępki 12 października 1859
Wodowanie 27 lutego 1861
 Royal Navy
Nazwa HMS „Black Prince”
HMS „Emerald” (od 1903)
HMS „Impregnable III” (od 1910)
Wejście do służby 12 września 1862
Los okrętu złomowany 1923
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność pełna: 9 250 t
Długość 127 m
Szerokość 17,7 m
Zanurzenie 7,9 m
Prędkość 13,6 węzłów (11 w pod żaglami)[1]
Napęd
1 pozioma maszyna parowa o mocy indykowanej 5770 KM, 1 śruba, ożaglowanie typu fregata
Uzbrojenie
4 działa 203 mm
24 działa 178 mm
4 działa 20 funtowe w baterii burtowej (stan na 1867)
Załoga 707
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS Black Princebrytyjska fregata pancerna typu Warrior, która weszła do służby w 1862. Wraz z bliźniaczym HMS "Warrior" był przez krótki czas największym, najszybszym, najsilniej uzbrojonym i najciężej opancerzonym okrętem swojej epoki. Były to pierwsze żelazne pancerniki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W odpowiedzi na francuski program zbrojeń na morzu, którego elementem była m.in. pierwsza w świecie fregata pancerna "La Gloire", marynarka brytyjska Royal Navy zamówiła dwa nowe okręty przewyższające swoimi parametrami konstrukcję francuską. Budowa drugiej jednostki typu Warrior rozpoczęła się w stoczni w Glasgow 12 października 1859. Wodowanie miało miejsce 27 lutego 1861, wejście do służby 12 września 1862.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po wejściu do służby okręt do 1866 wchodził w skład Floty Kanału działającej w rejonie kanału La Manche. W 1867 na okręcie rozpoczął się trwający rok remont podczas którego m.in. zmodernizowano jego uzbrojenie. W 1869 okręt holował pływający dok z Azorów na Bermudy. W 1874 okręt ponownie został przydzielony do Floty Kanału. W 1878 HMS "Black Prince" został przeniesiony do rezerwy i przeklasyfikowany na krążownik pancerny. Przez kolejne lata okręt reaktywowano aby brał udział w corocznych manewrach morskich. W 1896 "Black Prince" został okrętem szkolnym stacjonującym w irlandzkim porcie Queenstown. W 1903 imię okrętu zmieniono na "Emerald". Od 1910 funkcję okrętu szkolnego pełnił w Plymouth, jako "Impregnable III". 21 marca 1923 okręt został sprzedany na złom.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie początkowo stanowiło 10 dział odtylcowych 110-funtowych, 26 dział gładkolufowych 68-funtowych i 4 działa odtylcowe 70-funtowe, w baterii burtowej. W latach 1867/68 zamieniono je na 4 gwintowane odprzodowe działa 203 mm, 24 działa gwintowane odprzodowe 178 mm i 4 działa 20 funtowe[1].

Opancerzenie składało się z pasa z płyt pancerza żelaznego grubości 114 mm na podkładce drewnianej grubości 457 mm, na śródokręciu. Pas miał długość 65 m (213 stóp) i 6,7 m wysokości (22 stopy), obejmował na długość większą część baterii i siłownię[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Conway's..., s. 7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roger Chesneau, Eugène Kolesnik: Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905, Conway Maritime Press, Londyn, 1979, ISBN 0-85177-133-5
  • Peter Hore, The World Encyclopedia of Battleships, Hermes House, 2005