HMS Centurion (1913)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Centurion
HMS Centurion
HMS Centurion
Historia
Położenie stępki 16 stycznia 1911
Wodowanie 18 listopada 1911
 Royal Navy
Wejście do służby maj 1913
Wycofanie ze służby 1924
Los okrętu 9 czerwca 1944 zatopiony jako cześć falochronu sztucznego portu przy plaży Omaha
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 25 500 ton (25 900)
Długość 182,1 m
Szerokość 27,1 m
Zanurzenie 8,7 m
Prędkość 21 węzłów
Uzbrojenie
10 ×343 mm
12 × 102 mm
4 × 47 mm
3 podwodne wyrzutnie torped × 533 mm
Załoga 782 ludzi

HMS Centurion – drugi pancernik typu King George V (1911). Został zbudowany w HM Dockyard w Devonport.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

"Centurion" został przydzielony do 2 Eskadry Bojowej, której okrętem flagowym był siostrzany HMS "King George V". Okręt wziął udział w bitwie jutlandzkiej jako część głównych sił brytyjskiej Grand Fleet pod dowództwem komandora Michaela Culme-Seymoura. Pancernik płynął na trzeciej pozycji w szyku First Division of the Fleet za HMS "King George V" i HMS "Ajax".

Po okresie służby na Morzu Północnym (gdzie był przez pewien czas dowodzony przez Rogera Keyesa) został w 1918 wysłany na wschodni obszar Morza Śródziemnego wraz z HMS "Superb", by nadzorować kapitulację Imperium osmańskiego. W 1919 "Centurion" przebywał na Morzu Czarnym w ramach alianckiej interwencji w rosyjską wojnę domową.

Okres międzywojenny i II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Wraz z podpisaniem traktatu waszyngtońskiego "Centurion" został wycofany ze służby i zamieniony na zdalnie kierowany radiowo okręt-cel. W tej roli zastąpił w 1924 HMS "Agamemnon". Pozostawał w tej roli w Portsmouth Harbour do kwietnia 1941. Wtedy dobudowano mu fałszywą nadbudówkę, by przypominał pancernik HMS "Anson" budowany wtedy w HM Dockyard (Portsmouth).

4 kwietnia 1941 Admiralicja zasugerowała, że powinno się przeprowadzić silne bombardowanie Trypolisu przez okręty Floty Śródziemnomorskiej i należy także zablokować port przez użycie okrętu blokadowego (ang. block ship). W roli tej miał zostać zatopiony u wejścia do portu "Centurion". Admirał Andrew Cunningham odrzucił tę ofertę z powodu niskiej prędkości okrętu i dużych sił lotniczych wroga, przez co pomysł upadł.

W czerwcu 1942 okręt uczestniczył w operacji Vigorous na wschodnim obszarze Morza Śródziemnego, w trakcie której udawał jeden z nowszych pancerników brytyjskich. Pomiędzy 1942 i 1944 "Centurion" stacjonował w pobliżu Suezu jako okręt przeciwlotniczy i odstraszający Regia Marina. Włosi sądzili, że jego 13,5 calowe działa są prawdziwe (w rzeczywistości były zrobione z drewna) i utrzymywali swoje superdrednoty z dala.

Ostatnim aktem w dziejach służby okrętu było zatopienie go 9 czerwca 1944 jako części falochronu portu przy plaży Omaha w czasie inwazji na Normandię . Podawane są informacje, że Niemcy sądzili, iż stary okręt został zatopiony przez baterie nabrzeżne niemieckiej 352 Dywizji i wielu członków załogi zginęło. Widzieli oni jak 70 członków załogi opuszcza tonący okręt – w rzeczywistości 70 ludzi stanowiło całą załogę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]