HMS Curacoa (1918)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Curacoa
HMS Curacoa
HMS Curacoa
Historia
Stocznia Pembroke
Położenie stępki lipiec 1916
Wodowanie 5 maja 1917
 Royal Navy
Wejście do służby 18 lutego 1918
Wycofanie ze służby 2 października 1942
Los okrętu zatopiony w kolizji z liniowcem „Queen Mary”
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 4190 ton
Długość 140 m
Szerokość 13,3 m
Zanurzenie 4,3 m
Prędkość 29 węzłów
Załoga 327 oficerów i marynarzy
Napęd
dwie turbiny parowe Brown-Curtis
sześć kotłów parowych Yarrowa
dwie śruby o mocy łącznej 40 000 shp
Uzbrojenie
5 dział 152 mm
2 działa 76 mm
2 działa 2 funtowe (907 g)
8 wyrzutni torpedowych

HMS Curacoa – brytyjski lekki krążownik typu C z okresu I i II wojny światowej; zatopiony w wyniku tragicznej kolizji. Nazwa pochodzi od karaibskiej wyspy Curaçao.

Zbudowany w stoczni w Pembroke (Walia) w latach 1916-1917, wcielony do floty 18 lutego 1918. W sierpniu 1939 przebudowany na krążownik przeciwlotniczy, wziął krótki udział w kampanii norweskiej (1940). Przez cztery dni osłaniał miasto Åndalsnes; poważnie uszkodzony przez bomby lotnicze, powrócił do Wielkiej Brytanii na remont, który trwał do sierpnia 1940.

Okręt brał udział w eskorcie liniowca „Queen Mary”, przekształconego w transportowiec wojska z ok. 10 000 żołnierzy na pokładzie. 2 października 1942 u północnych wybrzeży Irlandii – w czasie zygzakowania mającego na celu ochronę przed torpedami niemieckich U-Bootów, doszło do kolizji między „Curacoa” a liniowcem. „Queen Mary” uderzyła z dużą prędkością w śródokręcie krążownika, rozcinając go na dwie części. Okręt szybko poszedł na dno, zabierając ze sobą 338 ofiar. Jedynie około 100 rozbitków zostało uratowanych przez pozostałe okręty eskorty (uszkodzona „Queen Mary” kontynuowała rejs). Do dziś nie wyjaśniono do końca powodów katastrofy. Jednym z niszczycieli, towarzyszących HMS „Curacoa” w jego ostatnim zadaniu, był ORP Błyskawica.

Niektórzy autorzy[1] wskazują na rolę niemieckich okrętów podwodnych (zwłaszcza U-407, który dzień wcześniej wystrzelił 4 niecelne torpedy w stronę liniowca) w zdarzeniu. W rzeczywistości jednak żaden ze świadków wypadku nie zaobserwował okrętu podwodnego ani śladu jego torped, co mógłby wyjaśniać podjęcie niespodziewanych, ryzykownych manewrów. U-407 znajdował się zbyt daleko, żeby być sprawcą tragicznego zamieszania[2].

Przypisy

  1. Clay Blair, 2007, Hitlera wojna U-Bootów : ścigani 1942-1945, ISBN 978-83-89656-28-5.
  2. uboat.net:Queen Mary and the Cruiser (ang.). [dostęp 22 lipca 2009].