HMS E12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HMS E12
HMS E18 bliźniaczy do E12
HMS E18 bliźniaczy do E12
Historia
Stocznia HM Dockyard Chatham, Chatham
Położenie stępki 16 grudnia 1912[1]
Wodowanie 5 września 1914[1]
 Royal Navy
Wejście do służby 14 października 1914[2]
Wycofanie ze służby 7 marca 1921
Los okrętu sprzedany na Malcie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 678 ton (wynurzony),
820 ton (zanurzony)
Długość 55 metry
Zanurzenie 4,6 metra
Napęd
dwa spalinowe silniki diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM
Prędkość 15,25 węzłów na powierzchni
10,25 węzłów zanurzony
Zasięg 5600 km przy 10 węzłach
Uzbrojenie
pięć wyrzutni torpedowych 457 mm
Wyposażenie
działko 76 mm
Załoga 30

HMS E12 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1912-1914 w HM Dockyard Chatham[2], Chatham kosztem 101 900 funtów. Okręt został wodowany 5 września 1914 r. i rozpoczął służbę w Royal Navy 14 października 1914 roku. Pierwszym dowódcą był Lt. Cdr. K. M. Bruce. Po rozpoczęciu służby w Royal Navy okręt został przydzielony do o Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla), stacjonującej w Harwich. W 1914 roku odbywała patrole w rejonie Morza Północnego. W 1915 została skierowana do działań wojennych na Morzu Marmara, aby uczestniczyć w operacjach w Cieśninie Dardanelskiej pod dowództwem Lt. Cdr. K. M. Brucea, a później Lt. F. A. Williams-Freemana.

Na przełomie października i listopada 1915 roku pod dowództwem Lt. Brucea jednostko pobiła rekord w długości patrolu. Przebywała poza portem przez 40 dni. Jednostka wpadła w sieci przeciw okrętom podwodnym. Na pewien czas jej stery zostały uszkodzone i zeszła na głębokość 245 stóp. Była to największa wówczas osiągnięta głębokość przez brytyjską łódź podwodną. W krótkim czasie usterkę udało się naprawić i okręt wyszedł na powierzchnię, gdzie dostał się pod ogień baterii nabrzeżnych. W lecie 1916 roku E12 stacjonował na Malcie przydzielony do Flotylli Med Okrętów Podwodnych (Med Submarine Flotilla) pod dowództwem Cdr. K. M. Brucea[3].

Po zakończeniu działań wojennych okręt pozostał na Malcie i 7 marca 1921 roku został sprzedany.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Hutchinson: Jane’s Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 44. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)
  • Innes McCartney: British Submarines of World War I. Oxford: Osprey Publishing Ltd., 2008. ISBN 978-1-84603-334-6. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]