HMS E4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS E4
HMS E4
HMS E4
Historia
Stocznia Vickers, Barrow-in-Furness
Położenie stępki 16 maja 1911
Wodowanie 5 lutego 1912
 Royal Navy
Wejście do służby 28 stycznia 1913
Wycofanie ze służby 21 lutego 1922
Los okrętu sprzedany i zezłomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 676 ton (wynurzony),
809 ton (zanurzony)
Długość 54 metry
Zanurzenie 4,7 metra
Prędkość 15 węzłów na powierzchni
9,5 węzłów zanurzony
Zasięg 5600 km przy 10 węzłach
Załoga 30
Napęd
dwa spalinowe silniki disla 1750 KM, dwa silniki elektryczne 600 KM
Uzbrojenie
cztery wyrzutnie torpedowe 457 mm

HMS E4 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1911 - 1912 w Vickers w Barrow-in-Furness. Okręt został wodowany 5 lutego 1912 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 28 stycznia 1913 roku.

W 1914 roku E4 stacjonował w Harwich przydzielony do Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla) pod dowództwem Lt. Cdr. Ernesta W. Leira[1].

28 sierpnia 1914 roku okręt brał udział w pierwszej bitwie koło Helgolandu.

24 września 1915 roku okręt podwodny E4 został zaatakowany przez niemiecki sterowiec SL3. 15 sierpnia 1916 roku biorący udział w manewrach w pobliżu Harwich E4 pod dowództwem Lt. Cdr. J. T. Tenisona, został staranowany przez uczestniczący w tych samych ćwiczeniach HMS E41. E4 zatonął w ciągu około dwóch minut. Nikt z jego załogi nie ocalał. Z HMS E41 zostało uratowanych tylko 14 z 30 marynarzy. Obie łodzie zostały odnalezione, wydobyte i zreperowane. Oba powróciły do służby.

HMS E4 został sprzedany do Upnor Ship Breaking Company i zezłomowany.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Hutchinson: Jane's Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 44. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]