HMS E5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS E5
HMS E4 bliźniaczy do E5
HMS E4 bliźniaczy do E5
Historia
Stocznia Vickers, Barrow-in-Furness
Położenie stępki 9 czerwca 1911
Wodowanie 17 maja 1912
 Royal Navy
Wejście do służby 28 czerwca 1913
Wycofanie ze służby 7 marca 1916
Los okrętu zatopiony przez miny
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 676 ton (wynurzony),
809 ton (zanurzony)
Długość 54 metry
Zanurzenie 4,7 metra
Prędkość 15 węzłów na powierzchni
9,5 węzłów zanurzony
Napęd
dwa spalinowe silniki diesla 1750 KM, dwa silniki elektryczne 600 KM
Zasięg 5600 km przy 10 węzłach
Uzbrojenie
cztery wyrzutnie torpedowe 457 mm
Załoga 30

HMS E5 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1911 - 1912 w Vickers w Barrow-in-Furness. Okręt został wodowany 17 maja 1912 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 28 czerwca 1913 roku.

Na krótko przed oddaniem do użytku Royal Navy 8 czerwca 1913 roku na statku doszło do wypadku, eksplodował silnik. Zginęło według jednych źródeł 13[1], według innych 2 członków załogi, a 9 zostało ciężko rannych[2].

W 1914 roku E5 stacjonował w Harwich przydzielony do Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla) pod dowództwem Lt. Cdr. Charles S. Benninga[3].

28 sierpnia 1914 roku okręt brał udział w pierwszej bitwie koło Helgolandu.

7 marca 1916 roku w czasie patrolu w okolicy Juist na Morzu Północnym HMS E5 został zauważony przez SMS Regensburg (1914) i w wyniku manewrów wszedł w niemieckie pole minowe. Nigdy nie powrócił z patrolu i został uznany za zatopiony.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Hutchinson: Jane's Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 44. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]