HMS H49

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HMS H49
HMS H28 bliźniaczy do HMS H49
HMS H28 bliźniaczy do HMS H49
Historia
Stocznia William Beardmore and Company, Dalmuir
Położenie stępki 21 stycznia 1918
Wodowanie 15 lipca 1919
 Royal Navy
Wejście do służby 25 października 1919
Wycofanie ze służby 17 października 1940
Los okrętu zatopiony
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 430 ton (wynurzony),
518 ton (zanurzony)
Długość 52,12 metry
Zanurzenie 4,67 metra
Napęd
silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM
Prędkość 11,5 węzłów na powierzchni
9 węzłów zanurzony
Zasięg 1375 mil przy 10 węzłach
Uzbrojenie
1 działko QF 6 pounder Hotchkiss
Wyrzutnie torpedowe 4 wt kal. 533mm
Załoga 22

HMS H49 (pennant number - H49, 49.H, N.49) – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1918-1919 w William Beardmore and Company, Dalmuir, gdzie okręt został wodowany 15 lipca 1919 roku. Do służby w Royal Navy został przyjęty 25 października 1919 roku.

HMS H49 należał do serii okrętów klasy H ze zmienioną konstrukcją. Po internowaniu części okrętów budowanych na zlecenie w Stanach Zjednoczonych zapadła decyzja o przeniesieniu produkcji do Wielkiej Brytanii. Od początku 1917 roku do końca 1920 roku w Vickers, Cammell Laird, Armstrong Whitworth, Beardmore oraz HM Dockyard wybudowano 23 okręty tej klasy.

Dowodzony przez Lt. Richarda Evelyna Coltarta[1], H49 opuścił Harwich 17 listopada 1940. 18 października w czasie patrolu w okolicach Texel, u wybrzeży Holandii został namierzony i zaatakowany przez niemieckie łodzie do zwalczania okrętów podwodnych UJ 116 oraz UJ 118. Głębinowy ładunek zrzucony przez U-Jäger 116 pod dowództwem kapitana Wolfganga Kadena spowodował uszkodzenie HMS H49 oraz jego zatonięcie[2]. Z całej załogi uratował się tylko jeden marynarz George W. Oliver[3], który poprzez uszkodzony kadłub wypłynął na powierzchnię. Olivier został uratowany przez niemiecką łódź i dostał się do niewoli.

Przypisy

  1. R. E. Colthard od sierpnia 1940 roku do 12 października 1940 roku był dowódcą HMS H31.
  2. J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 153. ISBN 978-1935149071. (ang.)
  3. Sole James E. Wise, Jr. Survivors of the Sea, str. 203, Naval Institute Press, Annapolis 1994, ISBN 978-1-59114-943-9

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Innes McCartney: British Submarines of World War I. Oxford: Osprey Publishing Ltd., 2008, s. 13-16. ISBN 978-1-84603-334-6. (ang.)
  • J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Londyn: Chatham Publishing Ltd., 2006, s. 153. ISBN 1-86176-281-X. (ang.)
  • Robert Hutchinson: Jane's Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 48-49. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]