HMS H52

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS H52
HMS H28 bliźniaczy do HMS H52
HMS H28 bliźniaczy do HMS H52
Historia
Stocznia Royal Navy Dockyard, Pembroke Dock
Położenie stępki 1 października 1917
Wodowanie 15 listopada 1918
 Royal Navy
Wejście do służby 1 września 1920
Wycofanie ze służby 9 listopada 1927
Los okrętu sprzedany i zatopiony
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 430 ton (wynurzony),
518 ton (zanurzony)
Długość 52,12 metry
Zanurzenie 4,67 metra
Prędkość 11,5 węzłów na powierzchni
9 węzłów zanurzony
Napęd
silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM
Zasięg 1375 mil przy 10 węzłach
Wyrzutnie torpedowe 4 wt kal. 533mm
Uzbrojenie
1 działko QF 6 pounder Hotchkiss
Załoga 22

HMS H52 (pennant number – H52) – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1917–1918 w Royal Navy Dockyard, Pembroke Dock na przedmieściach Pembroke. Okręt został zwodowany 15 listopada 1918 roku. Do służby w Royal Navy został przyjęty 1 września 1920 roku.

HMS H52 należał do serii okrętów typu H ze zmienioną konstrukcją. Po internowaniu części okrętów budowanych na zlecenie w Stanach Zjednoczonych zapadła decyzja o przeniesieniu produkcji do Wielkiej Brytanii. Od początku 1917 roku do końca 1920 roku w Vickers, Cammell Laird, Armstrong Whitworth, Beardmore oraz HM Dockyard wybudowano 23 okręty tego typu.

Okręt był wykorzystywany do ćwiczeń oraz testowania nowych technologii wprowadzanych w Royal Navy. W czasie jednego z rejsów zderzył się z innym brytyjskim okrętem. W wyniku kolizji uszkodzeniu uległa nadbudówka oraz peryskop. Prawdopodobnie z tego powodu okręt został wycofany ze służby jesienią 1927 roku, a 9 listopada 1927 sprzedany wytwórni filmowej New Era Productions[1]. Okręt został wykorzystany w niemym filmie Q-Ships z 1928 roku reżyserowanym przez Geoffreya Barkasa oraz Michaela Barringera. Po ucharakteryzowaniu na niemieckiego U-Boota został zatopiony 3 stycznia 1928 roku w okolicach latarni morskiej Eddystone u wybrzeży Devon. Wrak spoczywa na głębokości około 60 metrów.

Przypisy

  1. J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 153. ISBN 978-1935149071. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Innes McCartney: Lost Patrols: Submarine Wrecks of the English Channel. Penzance: Periscope Publising Ltd., 2003, s. 45–46. ISBN 1-9004381-04-9. (ang.)
  • Innes McCartney: British Submarines of World War I. Oxford: Osprey Publishing Ltd., 2008, s. 13–16. ISBN 978-1-84603-334-6. (ang.)
  • J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Londyn: Chatham Publishing Ltd., 2006, s. 153. ISBN 1-86176-281-X. (ang.)
  • Robert Hutchinson: Jane's Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 48–49. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]