HMS H52
| HMS H52 | |
 HMS H28 bliźniaczy do HMS H52 |
|
| Historia | |
| Stocznia | Royal Navy Dockyard, Pembroke Dock |
| Położenie stępki | 1 października 1917 |
| Wodowanie | 15 listopada 1918 |
 Royal Navy |
|
| Wejście do służby | 1 września 1920 |
| Wycofanie ze służby | 9 listopada 1927 |
| Los okrętu | sprzedany i zatopiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 430 ton (wynurzony), 518 ton (zanurzony) |
| Długość | 52,12 metry |
| Zanurzenie | 4,67 metra |
| Prędkość | 11,5 węzłów na powierzchni 9 węzłów zanurzony |
| Zasięg | 1375 mil przy 10 węzłach |
| Załoga | 22 |
| Napęd | |
| silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM | |
| Wyrzutnie torpedowe | 4 wt kal. 533mm |
| Uzbrojenie | |
| 1 działko QF 6 pounder Hotchkiss | |
HMS H52 (pennant number – H52) – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1917–1918 w Royal Navy Dockyard, Pembroke Dock na przedmieściach Pembroke. Okręt został zwodowany 15 listopada 1918 roku. Do służby w Royal Navy został przyjęty 1 września 1920 roku.
HMS H52 należał do serii okrętów typu H ze zmienioną konstrukcją. Po internowaniu części okrętów budowanych na zlecenie w Stanach Zjednoczonych zapadła decyzja o przeniesieniu produkcji do Wielkiej Brytanii. Od początku 1917 roku do końca 1920 roku w Vickers, Cammell Laird, Armstrong Whitworth, Beardmore oraz HM Dockyard wybudowano 23 okręty tego typu.
Okręt był wykorzystywany do ćwiczeń oraz testowania nowych technologii wprowadzanych w Royal Navy. W czasie jednego z rejsów zderzył się z innym brytyjskim okrętem. W wyniku kolizji uszkodzeniu uległa nadbudówka oraz peryskop. Prawdopodobnie z tego powodu okręt został wycofany ze służby jesienią 1927 roku, a 9 listopada 1927 sprzedany wytwórni filmowej New Era Productions[1]. Okręt został wykorzystany w niemym filmie Q-Ships z 1928 roku reżyserowanym przez Geoffreya Barkasa oraz Michaela Barringera. Po ucharakteryzowaniu na niemieckiego U-Boota został zatopiony 3 stycznia 1928 roku w okolicach latarni morskiej Eddystone u wybrzeży Devon. Wrak spoczywa na głębokości około 60 metrów.
Przypisy
- ↑ J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 153. ISBN 978-1935149071. (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Innes McCartney: Lost Patrols: Submarine Wrecks of the English Channel. Penzance: Periscope Publising Ltd., 2003, s. 45–46. ISBN 1-9004381-04-9. (ang.)
- Innes McCartney: British Submarines of World War I. Oxford: Osprey Publishing Ltd., 2008, s. 13–16. ISBN 978-1-84603-334-6. (ang.)
- J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Londyn: Chatham Publishing Ltd., 2006, s. 153. ISBN 1-86176-281-X. (ang.)
- Robert Hutchinson: Jane's Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 48–49. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Okręty podwodne typu H na stronie internetowej Battlecruisers.co.uk
- Submarines Association, Barrow-in-Furness Branch: HMS H52 (ang.). [dostęp 2 marca 2013].
- H21 Class Coastal Defence Submarine (ang.). [dostęp 2 marca 2013].
|
|||||||||||||||||
